Λευτερης Πανουσης: Οι πουτανες της Αθηνας

Λευτερης Πανουσης: Οι πουτανες της Αθηνας: "Ενα πραγμα δεν θα μπορουσε να φανταστει ο Λενιν, οταν σχεδιαζε το πρωτο πενταετες σχεδιο οικονομικης αναπτυξεως των μπολσεβικων - οτι το κ..."

Οι πουτανες της Αθηνας

Ενα πραγμα δεν θα μπορουσε να φανταστει ο Λενιν, οταν σχεδιαζε το πρωτο πενταετες σχεδιο οικονομικης αναπτυξεως των μπολσεβικων - οτι το κυριο εξαγωγιμο προϊον του κομμουνισμου θα ητανε, καποτε, οι πουτανες.

Μια προχειρη ματια στις πιατσες της Αθηνας, φτανει για να διαπιστωσει κανεις ιδιοις ομμασιν οτι οι εννια στις δεκα, απο τις λευκες εκδιδομενες κυριες, προερχονται απο τις πρωην κομμουνιστικες χωρες, με πρωτες και καλυτερες τις Ουκρανες και σε κοντινη αποσταση τις Ρουμανες, ενω αφθονουν επισης οι Ρωσιδες, οι Μολδαβες, οι Βουλγαρες και οι Αλβανιδες.

Στατιστικα, τα κοριτσια του ανατολικου μπλοκ πρεπει να αποτελουν το ημισυ περιπου του συνολου της πορνειας στην Αθηνα, με ενα δεκα τοις εκατο περιπου να κατανεμεται αναμεσα σε τσιγγανες και Ελληνιδες.

Οι υπολοιπες ειναι μαυρες.

Ωστοσο, δεν θα ηταν δικαιο να ριξουμε στον κομμουνισμο ολο το φταιξιμο διοτι και σ αλλες χωρες εχουν πεσει πεινες αλλα δεν γαμιωνται αβερτα οι γυναικες τους. Ασε που υπαρχουν και ιστορικοι λογοι για να παρουσιαζεται ιδιαιτερα αυξημενη η εφεση προς την πορνεια, αναμεσα στις Βουλγαρες ή τις Ρωσιδες ή τις Ρουμανες, ενω δεν συμβαινει το ιδιο με τις Τσεχες ή τις Ουγγαρεζες.

Να πω μονο οτι οι Βουλγαρες θεωρουνταν οι πιο ανεξαρτητες γυναικες της Ευρωπης, απο τα χρονια ακομα του Βυζαντιου, ενω στον καιρο της Τουρκοκρατιας και ειδικα στη Μακεδονια και τη Θρακη, ηταν ιδιαιτερα διαδεδομενος ο θεσμος της νυφης της μιας νυχτας, οπου ορφανα κοριτσια εφτιαχναν την προικα τους αναλαμβανοντας εναν αντρα ως κανονικες συζυγοι αλλα επι πληρωμη και επι προθεσμια!

Οπως το ειπε και η Βικτορια [μια μικροκαμωμενη γλυκεια ρωσιδα απο το Κρασνανταρ]

Δεν φταιει ο κομμουνισμος που γιναμε ολες πουτανες. Φταιει που εχουμε φυτεψει τον καπιταλισμο στο μουνι μας...

Μπουρδελοτσαρκα στην ιστορια

Η Αθηνα ηταν παντα μια τυχερη πολη, στο ζητημα του προσφερομενου ερωτα. Πριν να πλακωσουνε οι Ρωσιδες και οι Βουλγαρες, που μονοπωλησαν την αγορα, κυριως λογω προσοντων, οι πιατσες ηταν γεματες απο φιλοδοξες χωριατοπουλες, που συνερρεαν στην πρωτευουσα, ειτε επειδη στα χωρια τους δεν ειχανε στον ηλιο μοιρα, ειτε επειδη οι συνθηκες ζωης για μια νεα γυναικα στην υπερηφανη ελληνικη επαρχια, πλησιαζουν πολυ τις δομες ενος εφιαλτη...

Η Ιρμα, επι παραδειγματι, μια απο τις ωραιοτερες πουτανες της παλαιας πιατσας της οδου Βουκουρεστιου, καταγονταν απο την Αταλαντη και το βαφτιστικο της ονομα ηταν Παναγιου [απ το Παναγιωτα]. Ο πατερας της λογιζονταν ως προυχοντας στην Αταλαντη κι αμα το ηθελε η ιδια θα χε περασει στο χωριο της ζωη χαρισαμενη, ωστοσο τους μουντζωσε ολους κι εφυγε και για πολλα χρονια, δεν ηθελε ουτε να ακουει για δαυτους, σε βαθμο που αρνιοτανε να παρει πελατη απο τον Νομο Βοιωτιας!

Αμα εχεις περασει απο επαρχια, αγορι μου, δεν υπαρχει μετα μπουρδελο να σου φανει βαρυ...

Στον καιρο μας, οι ελληνιδες αποτελουν μειοψηφια στον χωρο και περιοριζονται κυριως στις πρεζουδες της πλατειας Βαθη, αν και στις παραλληλες πιατσες των τραβεστι ή των τρανσεξουαλ, η συντριπτικη πλειοψηφια ειναι τα ελληνακια.

Η Αφροδιτη, τρανσεξουαλ απο τα Γρεβενα, λεει πως οι περισσοτεροι νεαροι και ομορφοι ομοφυλοφιλοι της επαρχιας, αναγκαζονται να φυγουν απο τα χωρια τους, καθοτι οι τοπικες κοινωνιες τους καμουν τον βιο αβιωτο και φυσικα, η πιο αποδοτικη εργασια που μπορουν να βρουν στην πρωτευουσα ειναι η πορνεια, ωστοσο ειναι αποριας αξιον πως οι εγχωριοι τραβεστι σχεδον μονοπωλουν πιατσες οπως η Συγγρου, ενω στην καθαυτου αρσενικη πορνεια, που προσφερεται απο αγορια καθε ρατσας και χρωματος στα περιξ της πλατειας Κουμουνδουρου, πλειοψηφουν οι αλλοδαποι και μαλιστα απο χωρες με ισλαμικη παραδοση.

Ισως η εξηγηση να βρισκεται στο γεγονος οτι τα αγορια/πορνες εχουν μακρα παραδοση στην Ανατολη [ξεκινωντας απο τα τσουτσεκ των οθωμανων και περνωντας στη σουφικη παραδοση των αγαπημενων]

Ενδεχεται ομως την ανθρωπογεωγραφια μιας πιατσας να την οριζει το ειδος του αγοραστικου κοινου και φυσικα οι περιοχες της Ομονοιας που εχουν γεμισει πια απο πρωην και νυν μουσουλμανους, προσφερονται για την αρσενικη πορνεια οθωμανικου τυπου, ενω η πιατσα της Συγγρου, που τραβαει κυριως ημεδαπους επαρχιωτες, προσφερεται για πιο σικατες ανωμαλιες.

Αλλωστε η κεκαλυμμενη αρσενοκοιτια ταιριαζει καλυτερα στις αναστολες του νεοελληνα, που την επιθυμει διακαως αλλα δεν τολμαει να το ομολογησει ουτε στον ιδιο του τον εαυτο.

Η Τζινα, τραβεστι απο τα Χανια, ιδιαιτερα προικισμενη στο πεος, μου ελεγε οτι πελατες της, της ζητουν να μην κατεβαζει εντελως το σλιπακι της, για να μην το βλεπουν και κοβονται.

Οι μισοι πελατες, αγαπη μου, σε πηδανε αλλα δεν σε βλεπουνε... Και κανενας τους δεν θελει να τον βλεπεις εσυ!

Η Αθηνα λογιζονταν απο παλαια ως μια απο τις πλεον ερωτικες πολεις της Ευρωπης, αν και το ειδος του αγοραιου ερωτα που προσφερονταν στις υποβαθμισμενες περιοχες τις περαν του αεριοφωτος, προσιδιαζε περισσοτερο στο ειδος της ερασιτεχνικης πορνειας, που προσφεραν οι λεγομενες παστρικες ή ψυχικαρες.

Και οι δυο λεξεις εχουν μια ιδιαζουσα σημασια στο πως γεννηθηκαν, αποκαλυπτοντας το παραλογο της καθως πρεπει ερωτικης ζωης των νεοελληνων, που περιοριζονταν αυστηρα στη συζυγικη κρεβατοκαμαρα.

Παστρικες λοιπον αποκαλουνταν οι πορνες επειδη ησαν οι μονες που συνηθιζαν το καθημερινο λουτρο [οι κυριες πλενονταν μια στις δεκαπεντε και αν] ενω ψυχικαρες ονομαστηκαν επειδη προφανως ολοι και ολες αντιλαμβανονταν οτι η ηδονη ειναι ενα ευγεργετημα, ενα ψυχικο κατα το κοινως λεγομενο, που ομως τα καλα κοριτσια ησαν εξαναγκασμενα να το στερουν απο τους αντρες...

Η κατασταση φυσικα παραμενει ιδια και σημερα, ασχετως αν εχει περιοριστει η συμμετοχη των ημεδαπων γυναικων στο να καμουν το ψυχικο για τους ανδρες [εστω και επι πληρωμη] και το θεαρεστο αυτο εργο το εχουν αναλαβει οι μαυρες και οι ρωσιδες. Μπορει να μην κινουνται βεβαιως απο αλτρουϊστικες προθεσεις, ωστοσο οι πουτανες της Αθηνας, εξασφαλιζουν τις αναγκαιες ισορροπιες που ειναι απαραιτητες στον ανθρωπο, για να αντεξει τη φρικαλεοτητα του χριστιανοκαπιταλιστικου πολιτισμου και τις παραλογες στερησεις που του επιβαλουν τα πρεπει του, η οικογενεια και οι μηχανικοι της ψυχης...

Οπως μου εκμυστηρευθηκε καποτε και η Σονια, βουλγαρα καμπαρετζου και πρωην αρσιβαριστρια...

Αμα δεν υπηρχαμε εμεις, μωρο μου, θα ειχε διαλυθει η ελληνικη οικογενεια...

Η ανθρωπογεωγραφια της Αθηναϊκης πορνειας

Δοξα τω Θεω, η Αθηνα προσφερει τον αγοραιο ερωτα σε καθε ειδους παραλλαγη και για καθε ειδους πορτοφολι και προσαρμοσμενον σε καθε ειδους αναγκη...

Ισως να ζουμε και στη μοναδικη ευρωπαϊκη πολη, οπου μπορει κανεις να απολαυσει τις ερωτικες υπηρεσιες μιας σχιστοματας ανατολιτισσας, στις εννια η ωρα το πρωί ή να αναζητησει καποια εξεζητημενη περιποιηση στα ξενοδοχεια της Μενανδρου, επιλεγοντας αναμεσα στην αγρια φυση μιας Σομαλης ή στην εκλεπτυσμενη γλυκυτητα μιας Γεωργιανης!

Η Λινα, απο τη Βαρνα, εκαμε βιζιτες στο ξενοδοχειο Αττικη αυστηρα πρωϊνο ωραριο, οκτω - τεσσερεις. Μετα κατεβαζε τα ρολα και αναπαυονταν οπως ο καθε εργαζομενος...

Η πουτανα, κυριε Λευτερη, σεβεται πιο πολυ το ωραριο της απο τον καταστηματαρχη. Εδω θα δεις μαγαζακια να μενουν ανοιχτα απο το πρωι μεχρι το βραδυ κι οι φουκαραδες οι υπαλληλοι να ρεβουν στα ποδια τους, μονο και μονο για να τα κονομανε οι πολυεθνικες! Που ακουστηκε συναδελφος δικια μας να παραβιαζει τους κανονες της πιατσας? Οι πρωινες σχολανε το μεσημερι και οι βραδινες κοιμουνται τα πρωινα...Ετσι και μπει η μια στα χωραφια της αλλης, τριχα-τριχα θα της το βγαλουνε το μαλλι...Πουτανες ειμαστε, οχι κοροϊδα να μας πινουνε το αιμα τ αφεντικα και οι νταβατζηδες!

Η ανθρωπογεωγραφια της ερωτικης πιατσας στην Αθηνα, περιλαμβανει χονδρικως τις παρακατω ενοτητες, με αυστηρα καθορισμενες τις εργασιακες υποχρεωσεις και το ειδος των υπηρεσιων που επιτρεπεται να προσφερθουν εντος των οριων τους...

1) Η πιατσα της Ομονοιας

Λειτουργει παραλληλα με τα ξενοδοχεια της περιοχης των Χαυτειων και γεωγραφικα εντοπιζεται στο τετραγωνο των οδων Καποδιστριου, 3ης Σεπτεμβριου, Μενανδρου και Σοφοκλεους.

Τα πρωινα μπορεις να απολαυσεις το ανακατωμα των μπαχαρικων της Ευριππιδου, με το αρωμα της μαυρης σαρκας, που παραφυλαει στις εισοδους των παλαιων ξενοδοχειων, στη Σοφοκλεους, στη Μενανδρου και στις παροδους της οδου Αθηνας. Τη νυχτα αντιθετως [και οταν δεν την πεφτουν οι μπατσοι, προκειμενουν να κανονισουν τις μιζες] η κατασταση θυμιζει φαρ Ουεστ, με τις μαυρες πορνες να επιπιπτουν επι παντος του αρσενικου, προκειμενου να το δελεασουν.

Ο κανονισμος λειτουργιας της συγκεκριμενης πιατσας καθοριζει οτι το πεζοδρομιο ειναι μοιρασμενο αναμεσα στις λευκες και στις μαυρες.

Χαρακτηριστικα, μπορει να δει κανεις επι της οδου Καποδιστριου, γωνια με την 3η Σεπτεμβριου, οτι οι μαυρες δικαιουνται το βορειο τμημα του πεζοδρομιου [απο την πλευρα της Πατησιων] ενω οι λευκες παραμονευουν στο νοτιο τμημα [προς την πλευρα των Αχαρνων]

Οι τιμες ειναι σχετικα χαμηλες και κυμαινονται απο 30 ως 50 ευρω, με πληρωμενο το ξενοδοχειο [για γρηγορο πηδημα, εντος πενταλεπτου...] Ο πελάτης δικαιουται να κλεισει ειδικη συμφωνια, που αφορα κυριως τον χρονο παραμονης [80 με 100 ευρω το διωρο] σε περιπτωση ομως που ενδιαφερεται για ειδικη περιποιηση, οπως ονομαζονται στη γλωσσα της πιατσας οι διαστροφες, η ταριφα ανεβαινει αρκετα και δεν ειναι ολες οι εργαζομενες προθυμες να την παρασχουν.

Ο πρωκτικος ερωτας φερειπειν μπορει να κοστισει ακομα και διακοσια ευρω και, σχεδον παντα, απαιτειται μια σχολαστικη εκτιμηση του χαρακτηρα του πελατη [οι πολυ αγριωποι και οι βιαιοι απορριπτονται]

Η πελματολαγνεια ή η αυταρχικοτητα κοστιζουν ελαχιστα, ωστοσο δεν ειναι ολες οι πουτανες εκπαιδευμενες σ αυτα και αν κανεις επιθυμει τετοοιου ειδους ηδονες, ειναι προτιμοτερο να κατευθυνθει σε αλλη πιατσα - ή, αν αντεχει το πορτοφολι του, σε στουντιο.

Στη συγκεκριμενη πιατσα, το 70% των κοριτσιων συνεργαζονται με καποιο ξενοδοχειο [πολλες μαλιστα διαμενουν και εκει] ενδεχεται ομως να επισκεφτουν πελατη καπου αλλου, αφου πρωτα αποδωσουν το μεριδιο στο δικο τους ξενοδοχειο.

Η ποιοτητα των κοριτσιων στην πιατσα της Ομονοιας ειναι σχετικα ικανοποιητικη [μπορει να βρει κανεις και κουκλαρες] με πιο ανεβασμενη την οδο Καποδιστριου, οπου οι τιμες ειναι λιγο πιο τσουχτερες, ωστοσο τα περισσοτερα κοριτσια εκει καμουνε στρακες.

Ακομα ομορφοτερες πορνες περιφερονται αργα τη νυχτα [μετα τις 12] στα περιξ της πλατειας Βαθη αλλα αυτες σπανιως συνεργαζονται με συγκεκριμενο ξενοδοχειο και επιδιωκουν κυριως συμφωνια για διωρο ή για ολονυκτια.

Η ολονυκτια στοιχιζει απο 300 μεχρι 500 ευρω αλλα ειναι στο χερι του πελατη να πετυχει καλυτερη συμφωνια. Ακομα και οι πολυ ομορφες ειναι προθυμες να παζαρεψουν την τιμη, αν εχουν ξαναπαει με καποιον και του δειχνουν εμπιστοσυνη.

Τα προσοντα που κυριως εκτιμωνται απο μια πορνη, προκειμενου να φερθει καλα στον πελατη της, ειναι η ευγενεια, η καθαριοτητα και το ποσο νιωθει οτι τη σεβεται. Υπαρχει περιπτωση μια πανεμορφη πορνη να δεχτει να παει ολονυχτια, με τα μισα χρηματα απ οσα παιρνει συνηθως, αρκει να γουσταρει τον τροπο που της φερεται ο συνομιλητης της.

Η Ρωξανη, απο την Ουκρανια, μου εκμυστηρευθηκε οτι επαιρνε για καιρο ενα καλοβαλμενο πενηνταρη, χρεωνοντας του μονο ενα συμβολικο ποσο [50 ευρω για οση ωρα ηθελε] επειδη της ελεγε ενα ευχαριστω, καθε φορα που τον ικανοποιουσε...

Καποτε μαλιστα του χαρισε και μια ολοκληρη νυχτα!

Απο ωραιους εχουμε πηξει, ρε φιλε... Απο ανθρωπους πασχουμε...

2] Τα μπουρδελα

Η ελευθερη πορνεια των δρομων, εστω και αν προκειται για εξαρτημενη σχεση εργασιας με καποιο ξενοδοχειο, διαφερει ουσιωδως απο την δουλεια στο μπουρδελο.

Τα σπιτια κυριαρχουσαν αλλοτε στον αγοραιο ερωτα, κυριως επειδη ετσι μπορουσαν να ελεγχονται καλυτερα τα εσοδα της πορνειας απο τους μπατσους και τα αφεντικα τους αλλα η αθροα προσελευση κυριων απο τις πρωην κομμουνιστικες χωρες, μεταμορφωσε το τοπιο.

Σημερα τα μπουρδελα αποτελουν το εσχατο σκαλοπατι της πορνικης τεχνης κι οι δυσμοιρες που δουλευουν εκει ειναι συνηθως εξαναγκασμενες απο τη διεθνη των νταβατζηδων που τις εμπασε στη χωρα [οι νταβατζηδες κρατανε τα χαρτια τους μεχρι να ξεπληρωσουν το χρεος τους]. Δεν λειπουν και οι περιπτωσεις των μπουρδελων που τα δουλευει καποια παλια πουτανα, συνηθως ελληνιδα ή μια τρανσεξουαλ.

Οι κυριοτερες πιατσες σπιτιων στην Αθηνα, ειναι η περιοχη της οδου Φυλης [με τις παροδους της] και η παλια γειτονια του Μεταξουργειου. Οι τιμες ειναι οι χαμηλοτερες της αγορας [20 με 25 ευρω το πηδημα] και, αν ειναι τυχερος κανεις μπορει να βρει, μετα απο πολυ ψαξιμο, κανενα διαμαντακι, σαν την Αλεξανδρα - μια εικοσαχρονη κουκλα απο την Αλεξανδρεια, που δουλεψε για οκτω μηνες σε μπουρδελο του Μεταξουργειου για να μαζεψει τα λεφτα που της χρειαζονταν, να φυγει για τη Σουηδια, ωστοσο το γενικοτερο επιπεδο στα μπουρδελα ειναι πολυ χαμηλο.

Δεν βοηθαει αλλωστε και το ειδος των πελατων, γιατι συρρεουν ομαδον οι Αραβες, οι Πακιστανοι και οι Αλβανοι, τους οποιους οι πουτανες τους σιχαινονται μεχρι εμετου. Οι περισσοτερες νεες και νοστιμες, σπανιως μενουν σε μπουρδελο παραπανω απο μηνα και μολις μαθουνε λιγακι τη γλωσσα και δικτυωθουν, φευγουν για να δουλεψουν σε ξενοδοχεια.

Για να παρετε μια ιδεα της διαφορας του να εργαζεται μια γυναικα σε σπιτι, με την αντιστοιχη δουλεια στο δρομο, θα σας μιλησω για τη λιπανση.

Η λιπανση ειναι θεμα ζωτικης σημασιας σε μια πορνη που δουλευει σε μπουρδελο, γιατι η ροη των πελατων σπανιως διακοπτεται, ενω αντιθετα η δουλεια στο ξενοδοχειο και το αντιστοιχο ψαρεμα στον δρομο, επιτρεπει τις ανασες. Οι κοπελες των σπιτιων ειναι αναγκασμενες να δεχονται απανωτες διεισδυσεις, που στο τετραωρο τους σε ωρα αιχμης, μπορει να φτασουνε και τις εικοσι ή τις τριαντα [οσες δουλευουνε υπερωριες μπορουν να φτασουνε και σαραντα αντρες, στο οκταωρο]

Με τετοιες συχνοτητες και με δεδομενο οτι οι περισσοτεροι πελατες συμπεριφερονται στην πορνη σαν σε σκουπιδι, οι μικροτραυματισμοι στην περιοχη του αιδοιου ειναι αναποφευκτοι, αν δεν γινεται η σωστη λιπανση. Γι αυτο και το πρωτο πραγμα που θα παρακαλεσει μια κοπελα τον πελατη του πορνειου, ειναι να της το καμει οσο το δυνατον πιο σιγα, αν φυσικα γνωριζει τη γλωσσα του.

Η Αλεξανδρα δεν εμαθε γρυ ελληγνικα οσο καιρο δουλεψε σε πορνειο του Μεταξουργειου, παροτι προλαβε να μαθει αρκετα αραβικα και λιγα βουλγαρικα.

Τους Ελληνες τους σιχαινομαι τοσο, που δεν προκειται να μαθω ουτε μια λεξη απο τη γλωσσα τους!

Η ιδια μου εκμυστηρευθηκε οτι ο Ελληνας και ο Αλβανος στο κρεβατι προσπαθουν να αποδειξουν τη μαγκια τους και διεισδυουν με απιστευτη βαρβαροτητα, σε αντιθεση με τους Πακιστανους που ειναι συνηθως πιο ηπιοι και ιδιαιτερα καθαροι...

Συνεπως, οι πορνες στα μπουρδελα λιπαινουν σχολαστικα το μουνι τους, πριν απο καθε επαφη και μετα το περας της δουλειας χρησιμοποιουν αντισηπτικες αλοιφες για να επουλωθουν τα μικροτραυματα, ωστοσο και παλι, η συνηθισμενη μερα δουλειας ειναι γεματη τσουξιματα και ενιοτε οξεις πονους.

Αντιθετως, οι πορνες του δρομου σπανιως χρησιμοποιουν λιπαντικα, αν και τα εχουν παντα μαζι τους, για τις περιπτωσεις που ο πελατης διαθετει πολυ μεγαλο πεος [κατι που το απευχονται ολες τους]

Η Σουλτανα, μαυρη πορνη απο το Σουδαν, ελεγε οτι...

Δεν ξερω τι καμουν οι κυριες στο κρεβατι, εμεις παντως ζηταμε ενα πραγμα απο τον αντρα - να ειναι τρυφερος! Τα υπολοιπα βρισκονται...

3) Τα στουντιο και οι πορνες πολυτελειας

Οι πιατσες του δρομου και τα σπιτια απευθυνονται κυρως στη μικρομεσσαια ταξη των ανδρων, αν και με καποιες οικονομικες διαφοροποιησεις

Οι τιμες ας πουμε στην πιατσα της οδου Σολωνος ειναι αισθητα υψηλοτερες απο τις τιμες της Ομονοιας, παροτι η ομορφια των εκει εργαζομενων κοριτσιων δεν δικαιολογει κατι τετοιο. Προσωπικως βρισκω τις πορνες της Ομονοιας ωραιοτερες [στατιστικως ομιλων] απο τις πορνες της Σολωνος, ωστοσο το πηδημα σε ξενοδοχειο στη Σολωνος κοστιζει 50 - 60 ευρω, ενω στην Ομονοια το πολυ 30! Αγνοω παντελως την αιτια αυτης της διαφοροποιησης, εξον και αν την αποδωσουμε στην παραδοση της παλαιας πιατσας της Βουκουρεστιου, η οποια οντως ηταν πολυ ακριβη αλλα αντιστοιχη ητανε και η ποιοτητα των κοριτσιων που εκδιδονταν εκει περα...

Η πιατσα της Βουκουρεστιου ομως εξαφανιστηκε, οταν εγινε πρωθυπουργος ο Σημιτης, που ως γνωστον μενει στην οδο Αναγνωστοπουλου, στο Κολωνακι και δεν γινονταν φυσικα η κυρια Δαφνη να επιστρεφει στο σπιτακι της απο τα ψωνια και να πεφτει απανω στις κουκλαρες που παζαρευανε τον ερωτα τους.

Ενδεικτικο της παραλογα αυξημενης τιμης της οδου Σολωνος ειναι το γεγονος οτι σε νυχτες που οι εργαζομενες βαρανε μυγες, διαπραγματευονται τις υπηρεσιες τους, προσφεροντας εναλλακτικες λυσεις με λιγοτερο κοστος, οπως επι παραδειγματι πιπα στο αυτοκινητο αντι εικοσαευρου ή πισωκολλητο σε παρκιν, αντι τριανταευρου. Για μια πιατσα ομως που θελει να σεβεται τον εαυτο της, δεν ειναι κι οτι καλυτερο να σπαζουνε οι τιμες.

Στην πραγματικοτητα, η πορνεια πολυτελειας δεν ασκειται σοτν δρομο αλλα στα στουντιο και στα ντελιβερυ.

Τα στουντιο ειναι πολυτελη διαμερισματα, με κρυφους φωτισμους και γιακουζια και τετοια πραγματα, στα οποια οι υπηρεσιες τιμολογουνται με πακετα, αναλογα με το περιεχομενο και την ποικιλλια.

Ενα καλο πακετο με μασαζ, πιπα και γλειψιμο, χωρις διαστροφικες επεμβασεις, μπορει να φτασει και τα εκατο ευρω, ενω τα γιακουζια και οι ειδικες περιποιησεις ή το πρωκτικο σεξ, μπορουν να διπλασιασουν την τιμη.

Ο πελατης ομως, που αντεχει να πληρωνει στουντιο, μπορει να ειναι σιγουρος οτι η παρτεναιρ του θα ειναι επιλεγμενη τοσο για την ομορφια της, οσο και για την προθυμια της να του ικανοποιησει τα γουστα. Εξον απο το οτι στα στουντιο δουλευουνε μονο κουκλαρες, ειναι ολες τους εκπαιδευμενες να προσφερουν αληθινα ερωτικες υπηρεσιες κι οχι απλως να κατεβαζουν το βρακι τους και να στηνονται για τη διεισδυση [η συνηθισμενη πρακτικη στα ξενοδοχεια και στα μπουρδελα]

Το σεξ μπορει να πληρωνεται αδρα αλλα ειναι αληθινο σεξ και οχι ξεχαρμανιασμα...

Τα στουντιο συνηθως λειτουργουν τις εργασιμες ωρες [σπανιως μενουν ανοιχτα μετα τις εντεκα το βραδυ] και απευθυνονται κυριως σε ευκαταστατους επιχειρηματιες, που το βρισκουν πολυ εξυπηρετικο να πανε για ενα πηδημα τις ωρες που οι γυναικες τους πιστευουν οτι εργαζονται. Γι αυτο ακριβως και οι μερες αιχμης στα στουντιο δεν ειναι ποτε τα Παρασκευοσαββατοκυριακα, γιατι αυτα οι οικογενειαρχες τα αφιερωνουν στις γυναικες τους και στα παιδια τους.

Η Λωρα, πανεμορφη πορνη απο τη Σοφια, καθε Σαββατοβραδο εβγαινε για δουλεια σε ξενοδοχειο της Ομονοιας, ενω τις καθημερινες εργαζονταν κανονικα σε στουντιο.

Τα Σαββατα γαμανε τα μπακουρια, κυριε Λευτερη... Εμας οι καλοι πελατες μας ερχονται τις Δευτερες, ερχονται τις Πεμπτες... Αλλα τι να καμεις, ποιυ θελω να μαζεψω λεφτα να στειλω στα παιδια μου... Αλλιως δεν θα δουλευα Σαββατα, ουτε για ολονυκτια...

Αναλογης ποιοτητας κοριτσια, εργαζονται και με τη μεθοδο ντελιβερυ στο χωρο του πελατη, μεσω των ροζ αγγελιων σε εντυπα η στο Ιντερνετ. Η ταριφα μαλιστα στο ντελιβερυ εξαρταται αμεσα απο την ωραιοτητα του πακετου, που θα σας επισκεφθει στο ξενοδοχειο ή στο σπιτι [οταν λειπει η γυναικα σας, προφανως]

Οι τιμες ξεκινανε απο 80 ευρω το δωρακι της κοπελας [ετσι το λενε στη γλωσσα της αγορας] και φτανουνε μεχρι 150 ευρω για τοπ μοντελ.

Το ξενοδοχειο το πληρωνει ο πελατης και η τιμη αυτη περιεχει στοματικο σεξ, διεισδυση σε οτι σταση επιθυμει κανεις και ειναι αυστηρα περιορισμενη στη μια ωρα.

Οι αφεντρες, δηλαδη εκπαιδευμενες πορνες που ντυνονται με πετσινα και βιτσιζουν το κωλαρακι του πελατη [ιδιαιτερα συνηθισμενη διαστροφη] σπανιως ζητανε περισσοτερα, θεωρουνται ομως εξειδικευμενο προσωπικο και διαθετουν συνηθως σταθερους πελατες.

Το ντελιβερυ ειναι η πιο υψηλη σε ποιοτητα προσφορα ερωτικων υπηρεσιων και τα τοπ μοντελ που υποσχονται τα γραφεια ειναι πραγματικα απιστευτες κουκλαρες, εκτος του οτι ενδεικνυται για περιπτωσεις διαστροφων, στοιχιζει ομως ακριβα και δεν μπορει να ανταποκριθει ο μικρομεσσαιος οικογενειαρχης...

4) Η πιατσα της Συγγρου

Η Συγγρου, απο μονη της, σηκωνει ειδικη μνεια διοτι εκει ανακατευονται τραβεστι, τρανσεξουαλ, αλλοδαπες και ημεδαπες πουτανες και μαλιστα σε πολυ μεγαλη ποικιλλια [απο μανεκεν μεχρι "πατσαβουρες", οπως αποκαλουνται οι γηραιες και σταφιδσιασμενες πορνες απο τους συνηθως νεαρους και πανεμορφους τραβεστι]

Το περιεργο ειναι οτι προκειται για ακριβη πιατσα [το πηδημα σε αυτοκινητο μπορει να φτασει και τα 60 ευρω, ενω αντιατοιχη υπηρεσια στην Ομονοια την παιρνεις με ενα δεκαευρο!] ωστοσο ανθει εδω και πολλα χρονια, με σχετικα σταθερη ροη πελατων.

Η γνωμη μου ειναι οτι η Συγγρου χαρακτηριζεται απο ορισμενες ιδιαιτεροτητες, που την καθιστουν ιδιαιτερα προσπελασιμη στο ευρυ κοινο, ιδιως των επαρχιωτων που επισκεπτονται την ΣΑθηνα.

Η Αφροδιτη, τραβεστι απο τον Βολο, αποκαλουσε την πιατσα Βλαχομπουρδελο, επειδη μαλιστα δεν αντεχε αλλο να παιρνει επαρχιωτες, με μερσεντες και μπε εμ βε, μετακομισε την εργατικη της στεγη, στην οδο Αθηνας...

Αυτοι οι τυποι μωρο μου ειναι απαραδεκτοι... Σε γαμουν σαν να σε μισουν! Και ξερεις γιατι? Γιατι ολη τους τη ζωη ονειρευονται πως τους ξεσκιζουν τον κωλο κι επειδη δεν το τολμουν, ξεσκιζουν τον δικο σου... Δεν τους αντεχω πια, σου λεω... Καλυτερα το χω να παρω Πακιστανο, παρα Κρητικο... Ουτε να τους χρωστας ρε παιδι μου, τετοιο μισος...

Η ψυχικη κατασταση που περιγραφει η Αφροδιτη, η φαση δηλαδη του πελατη που πηδαει μια πορνη [ασχετως φυλου] λες και τη μισει, ειναι ενα απο τα πιο αγρια χαρακτηριστικα της πιατσας της Συγγρου και το εχω ακουσει ουκ ολιγες φορες. Προκειται οντως για την πιο επικινδυνη πιατσα και σε βαζει στη σκεψη μηπως τελικα αυτο ακριβως που ποθουμε περισσοτερο, ειναι και αυτο το οποιο ξορκιζουμε με το να το καταβροχθιζουμε [ή να το ποναμε]

Μοιαζει λιγο με την νοσηρη απολαυση που θα ενιωθαν οι παπαδες του Μεσσαιωνα οταν θα παρακολουθουσαν το μαστιγωμα στα γυμνα οπισθια μιας καταδικασμενης...

Ωστοσο η Συγγρου διαθετει και καποια εντελως πρακτικα πλεονεκτηματα απεναντι στις αλλες πιατσες των Αθηνων, που ισως συντελουν στο να διατηρει τις υψηλες της τιμες και την κινηση της.

Ο δρομος με τις εκδιδομενες [στον δεξιο παραδρομο, οπως κατευθυνομαστε προς Φαληρο] ειναι ευκολα προσπελασιμος με αυτοκινητο και το παζαρι και η μπουρδελοτσαρκα γινεται χωρις να χρειαστει να βγει κανεις απο το αμαξι. Αυτο σημαινει οτι ο επαρχιωτης ή ο φοβισμενος κατοικος των βορειων προαστειων νιωθει πολυ πιο ασφαλης απο οτι να κοβει βολτες στην κακοφημη περιοχη της Ομονοιας.

Ειναι δηλαδη σαν τα αμερικανικα φαστ φουντ που διαθετουν και το λεγομενο car service, για τους πελατες οι οποιοι φοβουνται να βγουν απο το αυτοκινητο!

Απ την αλλη, η Συγγρου εχει λαβει απο καιρο την φημη μιας Βια Βενετο της Αθηνας κι αυτο προκαλει την περιεργεια του επαρχιωτη, ο οποιος δεν νοιαζεται ουτε για την ανθρωπογεωγραφια της πολης των Αθηνων, ουτε για τις κοινωνικες διαστρωματωσεις της πορνειας, παρα μονον για το που θα βαλει το πουλι του.

Το κυριοτερο ομως πλεονεκτημα της Συγγρου ειναι οτι εκει εκδιδονται πανεμορφες τραβεστι, οι οποιες μαλιστα αργα τη νυχτα, εκθετουν τα καλλη τους δημοσια. Οι πελατες, ακομα και αν δεν παρουν καποια απ αυτες τις αρσενικες συλφιδες, θα εχουν τουλαχιστον την ικανοποιηση οτι πηρανε καλο ματι.

Φαινεται λοπιπον οτι ενα μεγαλο ποσοστο των Ελληνων, φαντασιωνεται αγρια τις ομοφυλοφιλικες του ορεξεις, χωρις ομως να εχει τη δυνατοτητα να τις ικανοποιησει. Οι τραβεστι και το ειδος του σεξ που προσφερουν [μιλαμε παντως οτι οι περισσοτερες ειναι μαγευτικες] ειναι ενα καλο υποκαταστατο στην απωθημενη επιθυμια. Πολλες μαλιστα απο τις γυναικες πορνες που εκδιδονται στη Συγγρου, φαινεται να το εκμεταλλευονται αυτο [αν και οι πιατσες των τραβεστι απο των γυναικων, ειναι σαφως διαφορισμενες] και τσιμπανε πελατες που εχουν παει στη Συγγρου για να παρουνε ματι αγοριστικα κορμια αλλα στο τελος, λογω της φοβιας του καταληγουνε να παρουνε γυναικα.

Η Σουλα απο την Καρυστο, μου ελεγε οτι αρκετοι πελατες της την παιρνουνε πιστευοντας οτι ειναι κι αυτη τραβεστονι [η Σουλα εχει φωνη νταλικερη] και για να μην τους χαλασει τη φαντασιωση, τους ικανοποιει βαζοντας τους χερι στην επιμαχη πισω τρυπα.

Μ αυτη τη μεθοδο καταφερε να δημιουργησει ενα πυρηνα σταθερων πελατων κυριως απο επαρχια, που την επισκεπτονται οποτε ερχονται Αθηνα [γιατι η Σουλα, ως γυναικα, δεν βλεπεται...]

Το μαλακο υπογαστρριο της ελληνικης οικογενειας

Η Ντομενικα, μια γλυκεια μιγαδα απο τη Τζαμαϊκα, μου ελεγε οτι ερχοτανε στην Ελλαδα να δουλεψει τους δυο μηνες, Ιουλιο και Αυγουστο αλλα μετα γυρναγε στην πατριδα της.

Ολα τα γραφεια που φερνουνε κοριτσια, κυριε Λευτερη, μας λενε οτι το φουλ σεζον στην Ελλαδα ειναι αυτα τα δυο μηνες, γιατι τοτε στελνουνε οι κυριοι τις κυριες διακοπες κι ερχονται Ομονοια, να γαμισουνε... Τον αλλο καιρο δεν εχει πολλη δουλεια και την κανω πισω πατριδα...

Στο λεπτο αυτο ζητημα συμφωνουν απασες οι πουτανες της Αθηνας - ή τουλαχιστον αυτες που εχουν μιλησει σε μενα, οτι δηλαδη η πορνεια αποιτελει το μαλακο υπογαστριο της ελληνικης οικογενειας και αν, τελος παντων, διατηρειται αυτη ετσι οπως διατηρειται, το οφειλει σε μεγαλο βαθμο στο οτι οι συζυγοι βρισκουν διεξοδο στην καταπιεσμενη ερωτικη τους επιθυμια, ψωνιζοντας ερωτα στις διαφορες πιατσες.

Αν δεν υπηρχαν αυτα τα κοριτσια, που τρωνε στο κορμι τους ολη την απωιθημενη χυδαιοτητα του καθενος [και οσο πιο καταπιεσμενοι ειναι οι αρσενικοι, τοσο πιο βαρβαροι γινονται] καμια κυρια δεν θα μπορουσε να κοιμαται ησυχη, οτι ελεγχει απολυτα τον αντρα της και την οικογενεια της

Κι αυτες που το γνωριζουνε κι αυτες που κανουνε πως δεν το γνωριζουνε κι αυτες που δεν το εμαθαν ποτε - γιατι επιτρεψτε μου να σας πω πως εξαιρεσεις δεν υπαρχουν!

Αλλα συνυφασμενη με το ειδος του ταρτουφισμου και της στρεψοδικιας, που συντηρει την πορνεια ως το τειχος ανασχεσης των ερωτικων επιθυμιων, προς δοξαν της οικογενειας, ειναι και το μεγα ζητημα του ανθρωπινου εμποριου σαρκας και της πιο φρικαλεας απ ολες τις μορφες του, την παιδικη πορνεια.

Αν λαβετε τον κοπο να περπατησετε νυχτα στην οδο Πεςιραιως, θα σας πλησιασουν καποιοι ανθρωποι/σκιες και θα σας προτεινουν να σας πανε καπου, οπου θα περασετε καλα. Αυτο, στη γλωσσα της πιατσας σημαινει οτι οδηγουν τον πελατη σε ξενοδοχεια, οπου κρατανε εγκλειστες ανηλικες ππρνες [γι αυτο και δεν μπορουν να βγουν μονες τους να ψαρεψουν πελατες στο δρομο]

Στα ξενοδοχεια αυτα και μεσα στα μυστικα δωματια, συντελειται ενα απο τα πιο ειδεχθη εγκληματα [και μαλιστα διαρκειας] της κοινωνιας μας, που δεν εχει τιποτα να καμει με την πολυχρωμη και αναγκαια ισως πορνεια των ενηλικων γυναικων και αντρων, που ψωνιζονται στις πιατσες της Συγγρου ή της λεωφορου Καβαλας.

Σε κρυφα δωματια λοιπον, σοβαροι κυριοι, οικογενειαρχες πηδανε εναντιο αδρων αμοιβων κοριτσακια [ή αγορακια] ηλικιας απο εξη εως δεκαοκτω ετων και κατοπιν οι ιδιοι αυτοι ανθρωποι γυρνανε στα σπιτια τους και χαϊδευοιυν τα παιδια τους!

Κι οποιος ή οποια αμφιβαλλει για του λογου το αληθες, δεν εχει παρα να το δοκιμασει. Αρκει να τολμησει να βγει νυχτα στα περιξ της Ομονοιας και να μην φοβαται φυσικα οτι θα του την πεσουν οι κακοι αλλοδαποι και θα του παρουν το πορτοφολι...

Το μαλακο υπογαστριο της ελληνικης οικογενειας, δεν ειναι μονον οι διμετρες ρωσιδες και οι τραβεστι της Συγγρου, ειναι και οι χιλιαδες αιχμαλωτες πουτ τις φερνουν σωρηδον κυκλωματα απαγωγεων και νταβατζηδων και που, ενιοτε μαθευεται πως καποια απ αυτες σαλταρε απο τον δεκατο οροφο καποιου ξενοδοχειου, ωστε να κοιμαται ησυχη η ελληνικη οκογενεια και οι λογης μπατσοι που τη στηριζουν...

Γιατι, οπως το ελεγε και η Νινα, κουκλαρα απο το Κιεβο

Για να μπορουν καποιες να παιζουν τις κυριες, μωρο μου, πρεπει καποιες αλλες να παιζουν τις πουτανες...

Στα αμφιθεατρα του Ειναι

Το χα διαβασει σε θεατρικο προγραμμα και μου αρεσε: Το αμφιθεατρο ειναι χωρος πανταχοθεν περιορωμενος...
Νομιζω πως η φραση ανηκει στον Σπυρο Ευαγγελατο [τον σκηνοθετη, οχι τον τηλεπαρουσιαστη]







Η ανοιχτοτητα του αμφιθεατρου

Οι ελληνικες τραγωδιες παιζονταν σε αμφιθεατρα, ητοι ανοιχτους χωρους και μαλιστα υπο το αμειλικτο φως του ηλιου.
Οι παραστασεις αρχιζαν την εκτη πρωϊνη.
Τα οσα διαδραματιζονταν εντος των ανακτορων, εν κρυπτω και εν σκοτει, δεν εμφανιζονταν ποτε στη σκηνη. Ανα-παριστανονταν, μεσω αγγελιοφορων ή του ιδιου του χορου, ο οποιος συνεδεε την κοινοτητα των θεατων, με τον τραγικο κοσμο των αποκριτων/ηρωων.

Η ανοιχτοτητα αυτη του Ειναι, που μεταφερονταν στα παθη των πρωταγωνιστων και διαμεσου αυτων, στον συμμετοχο θεατη, αντηχουσε τη λησμονημενη ανοιχτοτητα του Εγω, εναντι της κοινοτητας - το Προσωπο απεναντι στο ανωνυμο Εμεις...
Ηταν αδιανοητο στην ελληνικη αντιληψη να μεταβει κανεις σε καποιον κλειστο και σκοτεινο χωρο, οπως οι συγχρονες αιθουσες του θεαματος, για να παρακολουθησει αθεατος τα οσα διαδραματιζονταν σε μιαν περικλειστη σκηνη, λες και οι πραξεις των πρωταγωνιστων αφορουσαν μονο τους ιδιους, ενω ο θεατης παρακολουθει λαθραιως τα δρωμενα, σαν τον οφθαλμοπορνο...
Η Τραγωδια ηταν υποθεση ολωνων - πρωταγωνιστων, ορχηστων και θεατων, οπως υποθεση ολωνων μας ειναι το παγκοσμιο δραμα.

Το αμφιθεατρο και η ιταλικη σκηνη

Σε αντιθεση με τον πανταχοθεν περιορωμενο χωρο του ελληνορωμαϊκου κοσμου, το θεαμα των καιρων μας ειναι απευθειας απογονος της λεγομενης ιταλικης σκηνης, που αναπτυχθηκε στα ενδοτερα διαμερισματα των βασιλικων μεγαρων της Ευρωπης, οταν οι βασιλιαδες και οι μεγαλοευγενεις προσκαλουσαν ευνοουμενους θιασους να δωσουν παραστασεις γι αυτους και για τους κολλητους τους [το θεατρο τουΜολιερου ειναι το πιο χτυπητο παραδειγμα αυτης της επειμιξιας μεταξυ μπουλουκιου και βασιλικου θιασου...]

Η ιταλικη σκηνη αποτελειται απο τρεις "τοιχους", που περικλειουν τη παραπλευρη επιφανεια ενος ορθογωνιου παραλληλεπιπεδου, με τον νοητο τεταρτο να μενει "ανοιχτος", ωστε να παρακολουθουν οι θεατες τα διαδραματιζομενα. Ο χωρος των θεατων ειναι σκοτεινος και η παρασταση δινεται σε υπερυψωμενο επιπεδο, ετσι που ο θεατης να υποβαλλεται στην ιδεα οτι δεν συμμετεχει στα δρωμενα, απλως παρακολουθει τη ζωη καποιων αλλων και μαλιστα αμετοχος, σαν τον οφθαλμοπορνο που παιρνει ματι απο την κλειδαροτρυπα...

Στην ιστορια του θεατρου, η εμφανιση της ιταλικης σκηνης, με το συνδρομο του αφανους θεατη και της σκοτεινης αιθουσας [που αποτοκο της ειναι ο κινηματογραφος] ταιριαξε γαντι με μια νεα αντιληψη περι του Εγω, που σημαδευει την εσωστρεφεια και τα διεξοδα της μεσοαστικης οικογενειας.
Μαλιστα, η κριτικη που δεχτηκε αυτο το ειδος θεατρου απο τους πρωτοπορους του μοντερνισμου [Αρτω, Γκροτοφσκυ, Μπεκετ, Ιονεσκο, κοινοβιακες θεατρικες ομαδες και αλλα] εστιαστηκε στην αδιαρρηκτη σχεση του με την εικονα του Εγω, που οικοδομησε ο αστικος/κεφαλαιοκρατικος κοσμος και που, στην ουσια, τοποθετει το ατομο στη θεση του αμετοχου θεατη, απομακρυνοντας τον απο την σκηνη του παγκοσμιου δραματος.

Κι αν παλι δει κανεις την ιστορικη εξελιξη του δυτικου θεατρου, ευκολα μπορει να συμπερανει οτι η εν κρυπτω διαδραματιση του ανθρωπινου παθους, δεν υπηρξε σε καμια αλλη περιοδο της ιστοριας, πλην των νεωτερων χρονων. Γιατι και το ρωμαϊκο θεατρο και το χριστιανικο δραμα και το ελισαβετιανο θεατρο και οι λαϊκες σκηνες των δρομων, παιζονταν παντα σε ανοιχτους χωρους, ακομα και οπου δεν υπηρχε η πολυτελεια ενος αμφιθεατρου.
Η μετατροπη του συμπασχοντος θεατη σε ενα "ματι", που παρατηρει αθεατο τα δρωμενα, ταυτιζομενο με τους ηρωες για να "δανειστει" τις ζωες του κι ετσι να διαφυγει απο τη δικη του μιζερια, ειναι μαλλον δημιουργημα των καιρων μας.

Το πανταχοθεν περιορωμενο παθος, μετετραπη σε απλο κουτσομπολιο...

Η ανοιχτοτητα του Εγω

Στην κλασικη πια αναλυση του για τη γεννηση της Τραγωδιας, ο Νιτσε πιστευε οτι η αναδυση του Θεατρου ειχε τις απαρχες της στη συγκρουση του Απολλωνειου με το Διονυσιακο στοιχειο, που πρωτοεμφανιστηκε καποτε στις ελληνικες πολεις/κρατη και σημαδευτηκε απο τη συναρτωμενη αναδυση του Εγω, εναντι του Εμεις της αρχεγονης κοινοτητας.

Εν αρχη λοιπον υπηρξε η αδιαρρηκτη, συνεκτικη και δεσποζουσα κοινοτητα, που οι ιερες τελετες της και ο σαμανικος πυρηνας της, εκφραζονταν με τον χορο των σατυρων και την τραγων - ωδη, ουσιωδη στοιχεια της διονυσιακης λατρειας.
Καποια στιγμη και ενοσω διαρθρωνονταν σταδιακα οι δομες της ατομικης οντοτητας, εμφανιστηκε ο ηρωας - αποκριτης...

Τη μοιραια εκεινη στιγμη, ενας ανθρωπος ξεπεταχτηκε μεσα απο τον διονυσιακο κυκλο και αρθρωσε για πρωτη φορα στην ιστορια της ανθρωποτητας, τον λογο του ως Εγω, εναντι του Εμεις της κοινοτητας.
Αυτος ο ενας τολμησε να αποκοπει απο τη μητρα της ομαδας και να αποκριθει στους αλλους, τοποθετωντας τον εαυτο του απεναντι στον αρχεγονο χορο...
Κι απ αυτον τον πρωτο αποκριτη, προερχονται οι κατοπινοι υποκριτες της αρχαιας τραγωδιας.

Εδω ομως προκειται για μια τομη στην ιστορια του λευκου ανθρωπου, που σημαδεψε καιρια τον πολιτισμο μας. Η ως τοτε παντοκρατορια της ομαδας, ο λαιμαργος, αμετροεπης, μεθυσος, αιματοβαμενος, οργιαστικος και αποκρυφος κοσμος του Διονυσου, σχιζεται στα δυο κι απο τη ρωγμη του προβαλλει ο ισορροπος, φωτεινος, λογικος, αρμονικος και φιλομαθης κοσμος του Απολλωνος - ο κοσμος του αναδυομενου Εγω, που μεσω του αρθρωμενου Λογου, της Γνωσης και της Μουσικης, απαιτει να ερμηνευσει τη ζωη, αντι απλως να τη ζησει.
Η συγκρουση του Απολλωνειου με το Διονυσιακο στοιχειο, που ενυπαρχουν στον καθε ανθρωπο, η λυσαλεα μαχη του εγω εναντι του Εμεις, του συνειδητου απεναντι στο ασυνειδο, ειναι και ο πυρηνας της Τραγωδιας.

Το Εγω, ωστοσο, οπως τιθεται στα πλαισια του Τραγικου χαρακτηριζεται απο μια ανοιχτοτητα εναντι του παγκοσμιου δραματος, σε αντιδιαστολη με το κλειστοφοβικο Εγω της αστικης οικογενειας, που περιελισσεται αυστηρα γυρω απο τον εαυτο του και τις παραδοσιακες οικογενειακες συντεταγμενες [οπου το καλο και το κακο περιοριζονται στο τι μας βολευει και στο τι οχι...]

Το Εγω του Οιδιπποδα, που αρθρωνει την πρωταρχικη κραυγη του ατομου απεναντι στο παραλογο και το αναποδραστο της μοιρας, θεαται στο ανοιχτο αμφιθεατρο ως κομματι του συλλογικου Εγω, ως Μοιρα του ιδιου του θεατη, που νιωθει οτι μετεχει σ ενα παγκοσμιο δραμα, στο οποιο ειμαστε ολοι μας εξισου συμμετοχοι [και συνενοχοι]
Ο χορος, που συνδεει την κοινοτητα με τους πρωταγωνιστες, [και που αποτελειται απο απλους πολιτες και οχι απο επαγγελματιες ορχηστες] διαδραματιζει ρολο αντιστοιχο της παναρχαιας σαμανικης κοινοτητας.
Ενοποιει τον κοσμο των πνευματων με τον κοσμο της υπαρξης, διαμεσολαβωντας ωστε ο συνενοχος θεατης να νιωσει οτι το παθος του ηρωα ειναι και δικο του παθος. Οχι επειδη ταυτιζεται φαντασιακα μ αυτον, οπως συμβαινει στον κινηματογραφο, αλλα επειδη το δραμα του υποκριτη το αναγνωριζει και ως δικο του δραμα.
Γι αυτο αλλωστε και στην τραγωδια ειναι εντελως αναρμοστη η νατουραλιστικη αναπαρασταση και η επαγγελματικη ηθοποιϊα [οι πρωταγωνιστες ειναι συνηθως πολιτες που υποκρινονται με μασκα] αλλα αυτο που ενδιαφερει ειναι ο λογος και τα περιστατικα, δηλαδη ο πνευματικος/πανανθρωπινος πυρηνας του παθους.

Ο λογος που αρθρωνει το Εγω στην τραγωδια ειναι λογος σαμανικος. Συνδεει τον ανθρωπο του Εδωνα Ειναι [για να χρησιμοποιησω ορο του Χαϊντεγκερ] με το Επεκεινα, οπου η φθαρτη, θνησιγενης, αδυναμη Υπαρξη, συναντα την αδηλη Ουσια της...

Οταν επι παραδειγματι, ο Ορεστης αποφασιζει να λαβει τον Νομο στα χερια του, εκδικουμενος τη σφαγη του πατερα του, γνωριζει οτι θα γινει μητροκτονος. Η τραγωδια του ομως εκτυλισσεται ενωπιον ολων, σε ηλιολουστο αμφιθεατρο και αναγεται εν τελει σε υποθεση ολωνων...
Η κοινοτητα, διαμεσολαβουμενη απο τον χορο, ειναι παρουσα στο αμειλικτο κυνηγι των Ερινυων και συμπαραστεκεται στα παθη του ηρωα.
Εν ολιγοις, ο ανθρωπος του αμφιθεατρου αισθανεται την αλληλεγγυη των ομοιων του και δημοσιοποιει το παθος του ενωπιον της κοινοτητας, διχως να τον φοβιζει η τυχον κριτικη της - αντιθετως μαλιστα...
Το ηθος και το εθος της φυλης παραμεριζονται μπροστα στο αναποδραστο της μοιρας και ο ρολος των παραδεδεγμενων κανονων του ζην, ενω δεν αμφισβητειται ευθεως [πλην απο καποις τραγωδιες του νεωτεριστη Ευριππιδη] περνανε σε δευτερο επιπεδο και προβαλει το ουσιωδες της Τραγικοτητας - το παραλογο της ανθρωπινης συνθηκης...

Ο πανταχοθεν περιορωμενος ανθρωπος δεν ειναι λοιπον μετεωρος στη σκηνη της ζωης. Το Εγω διανοιγεται στη μητρικη αγκαλη της κοινοτητας και το αβεβαιο της τυχης προβαλεται στο καθαρο φως της συλλογικης συνειδησης.
Στο αμφιθεατρο δεν πρωταγωνιστουν σκιες. Κι αν η Νεμεσις ειναι αμειλικτη, θα βρεθει εν τελει το δασος του Κολωνου, οπου ο τυφλωμενος ηρωας θα απιθωσει το αγος του στα τρεμαμενα χερια των Θεων και των ανθρωπων...
Οι κορες των Αθηνων, εστω και τρομαγμενες απο το βεβηλο της πραξης του, θα στερξουν να του προσφερουν Ψωμι και υδωρ...
Στο αμφιθεταρο του Ειναι, ο Οιδιππους δεν ηταν ποτε μονος...

Η ιδιωτεια του Πονου

Σε αντιθεση με τον ηρωα των αμφιθεατρων, ο μικρος και προστατευμενος θεατης των κλειστων θεατρων της εποχης μας [συμπεριλαμβανομενων των μουσειων, γκαλερι και κινηματογραφων, που εγκιβωτιζουν την τεχνη σε περικλειστους χωρους, στερωντας της τον δημοσιο χαρακτηρα της] εισερχεται στη σκηνη της ανθρωπινης δρασης, ουσιωδως εκμηδενισμενος.

Δεν υπαρχει εδω διαμεσολαβηση μεταξυ του ατομικου παθους και της κοινοτητας. Οι πρωταγωνιστες αναπαριστανουν μια φαση της προσωπικης του ζωης [και μαλιστα προσπαθωντας να πεισουν οτι ολα αυτα συμβαινουν στην πραγματικοτητα!] και ο θεατης τους παιρνει ματι κεκαλυμμενος και προστατευμενος στο πηχτο σκοταδι της αιθουσας.
Το δραμα εκτυλισσεται εν ιδιωτεια, χωρις καμια φιλοδοξια να αναχθει σε μια παγκοσμιοτητα των παθων...

Στα εργα του Ιψεν, για παραδειγμα, τα παθη των ηρωων δεν οφειλονται σε μια αναποδραστη και πανανθρωπινη μοιρα αλλα εστιαζονται σε συγκεκριμενες δυσλειτουργιες και ηθικες αγκυλωσεις του καιρου του.
Ο Σταϊνερ παρατηρει οτι ενα καλυτερο υδραυλικο συστημα θα εδινε τη λυση στον Εχθρο του λαου, ενω μια προσπαθεια ανατροπης των αστικων προκαταληψεων, δεν θα επετρεπε καν σοτν Μπεργκμαν να υφανει τις λυσαλεες συγκρουσεις των εγκλωβισμενων ηρωων του
Στο εκπληκτικο κειμενο του Στριντμπεργκ, ο Χορος του θανατου, οι ηρωες χαστουκιζονται απο τα αδιεξοδα του αστικου γαμου και της πυρηνικης δυτικης οικογενειας, ωστοσο υποθετει κανεις οτι αν διαλυονταν οι αρμοι της αστικης οικογενειας, ο χορος του θανατου, δεν θα υπηρχε...

Σ αυτο που θεωρουμε λοιπον ως συγχρονο δραμα, φαινεται σαν να εχει αποκοπει το ατομο απο μια παγκοσμια σκηνη και να αιωρειται σε μικρους περιφερειακους θιασους, οπως οι μαριονετες στα περιπλανωμενα κουκλοθεατρα.
Δεν ερχομαστε σε αναμετρηση με το Ειναι αλλα σε μια μικρης κλιμακας αψιμαχια με τις αγκυλωσεις της κοινωνιας μας, της οικογενειας μας, του επαγγελματος μας, των μπατσων μας και των παπαδων μας.

Το περικλειστο των παθων και η αποστασιοποιηση του Εγω απο μια παγκοσμιοτητα της υπαρξης, εξον του οτι μικραινουν τον ανθρωπο στους στενους οριζοντες ενος τετριμενου και εποχιακου δραματος, συμβαλουν στη λωβοτομη των συγχρονων συνειδησεων, για τις οποιες ο ανθρωπινος πονος εξοβελιζεται στην ιδιωτεια του θεαματος
Το μονο που μας συνδεει με τα πασχοντα προσωπα της οθονης, ειναι ενα διωρο φευγιο απο τα προσωπικα μας αγχη και το αντιτιμο του εισιτηριου.
Το παθος των αλλωνων δεν ειναι παρα μια καλη αφορμη για να ξεχασουμε το δικο μας. Γι αυτο αλλωστε, οι ικανοποιημενοι θεατες μιας παραστασης λεγουν, στη εξοδο, το αμιμητο - ξεχαστηκαμε για λιγο βρε παιδι μου...
Λες και η τεχνη ειναι το υποκαταστατο των ψυχοφαρμακων!


Στο αμφιθεατρο της ζωης

Το γεγονος οτι αποκοπηκαμε απο τον ομφαλιο λωρο μιας συμπασχουσας κοινοτητας, η ιδιωτεια μας σε προστατευμενα διαμερισματα χαοτικων μεγαλουπολεων, η λησμονια του παγκοσμιου παθους και ο φοβος μας για τον δημοσιο λογο, που κινδυνευει ανα πασα στιγμη να διαλυσει τις ψευδαισθησεις της μικρης μας ζωης, μας εχει καταντησει ψυχωσικους του πονου.
Αντιλαμβανομαστε το παθος ως απειλη για την ισορροπια των συμβιβασμων μας και προσφευγουμε σε μηχανικους των ψυχων, για να μας εφοδιασουνε με ψυχοθεραπειες και ψυχοφαρμακα, οταν δεν μας αρκει η υπνωτικη επενεργεια της τηλεορασης.
Φοβομαστε την αληθεια μας.

Το οτι ομως εμεις προτιμουμε να ζουμε σαν σκωληκες σε γυαλα, δεν ανατρεπει την αμειλικτη πραγματικοτητα της Υπαρξης.
Ειτε μας αρεσει ειτε οχι, μεσα μας βυσοδομουν ακομα τα Αρχαια Παθη. Οι γυαλες μας δεν μπορουν παντα να μας προστατευσουν και συχνα ερχεται η ωρα που θρυματιζονται σε χιλια κομματια.
Και τοτε προβαλουμε ολοτελα γυμνοι απεναντι στον αρχαιο τρομο.
Και περιφερομαστε μετα στις ραχες τη γης, σαν τυφλοι βασιλιαδες, που δεν μας περιμενει κανενας απο μηχανης Θεος. Ο Αρειος Παγος των Ερινυων μας εχει σιγησει προ πολλου, κι οι αποφασεις που αφορουν τη δικη μας ζωη, παιρνονται πλεον εν κρυπτω - οπως στους εφιαλτες του Καφκα.

Στο αμφιθεατρο της ζωης, κελυφη, γυαλες και σκοταδια δεν υπαρχουν. Η λησμονια του Ειναι, που αντικαθρεπτιζεται στις σκοτεινες αιθουσες του θεαματος μας, δεν ειναι ικανη να μας προστατευσει απο την Νεμεση κι αν μας δινεται η δυνατοτητα να ξεφυγουμε για δυο ωριτσες απο τα παθη μας, παιρνοντας ματι τα παθη αλλων, δεν σημαινει οτι θα μπορουμε παντα να τη βγαζουμε με δανεικες ζωες...

Στο αμφιθεατρο του Ειναι, ο αρθρωμενος ανθρωπινος λογος δεν μπορει παρα να ειναι δημοσιος και να αναγεται στη παγκοσμιοτητα των παθων μας.
Ειμαστε ακομα δεσμιοι της καταρας των Ατρειδων και περιφερομενοι επαιτες του Θηβαϊκου κυκλου αλλα εχουμε αποκοπει απο τη ριζα της τραγικοτητας μας κι ετσι αντμετωπιζουμε μια Μηδεια ως απλη φονισσα, την ωρα που στις δικες μας ψυχες θρηνουν ακομα τα απομειναρια των οραματων μας...