Μικρη ιστορια του Ισλαμ

Προσκυνημα μουσουλμανων στον ιερο λιθο Κααμπα, στη Μεκκα

Ο Προφητης

Οι αραβες ιστορικοι εκτιμουν ότι ο Προφητης Μωαμεθ γεννηθηκε το 570 μ.Χ. αν και το μονο για το οποιο ειμαστε σιγουροι, είναι η ημερομηνια του θανατου του [8 Ιουνιου του 632 μ.Χ.]

Η πατριδα του Προφητη ηταν η  πατριδα του Μεκα, ωστοσο ποτε δεν τα καταφερε να πεισει τους συμπολιτες του ότι ειχε λαβει απευθειας αναθεση από τον Αλλαχ, για να διαδωσει την ορθη πιστη.

Ετσι αναγκαστηκε να μεταναστευσει στην πολη Γιαθριμπ, κυνηγημενος από μελη της φυλης Κουραϊς, που ηθελαν να τον εξοντωσουν.

Μια χαριτωμενη παραδοση αναφερει ότι κατά τη διαρκεια αυτου του ανελεητου κυνηγητου, ο Προφητης κρυφτηκε σε μια σπηλια, που αμεσως μετα το περασμα του, η εισοδος της καλυφθηκε από πυκνους ιστους αραχνων. Οι διωκτες του βλεποντας τους ιστους απειραχτους, συμπεραναν πως δεν θα ειχε μπει ζωντανο πλασμα στη σπηλια, και εφυγαν χωρις να την ερευνησουν.

Εκτοτε η πολη Γιαθριμπ μετωνομαστηκε σε Μεντιναατ αλ Ναμπι, που παναπει: Η πολις του Προφητη.

Εν συντομια: Μεδινα.

Η φυγη του Μωαμεθ από τη Μεκα, το 622 μ.Χ. αποκαλειται ελληνιστι Εγιρα [χιτζρα στα αραβικα] και είναι το ετος 0, του ισλαμικου ημερολογιου.
Αν λοιπον θελετε να μαθετε σε ποια χρονολογια βρισκονται οι πιστοι Μουσουλμανοι, αρκει να αφαιρεσετε από τη χριστιανικη χρονολογια, τον αριθμο 622 και, αν εισαστε πολύ σχολαστικοι, καλο θα ειναι  να καμετε την αφαιρεση με συμμιγεις αριθμους, υπολογιζοντας ότι η Χιτζρα τοποθετειται τον μηνα Σεπτεμβριο.

Σε αντιθεση με τον Μωϋση και τον Ιησου, που δεν ειχαν αφησει κανενα γραπτο κειμενο, ο Μωαμεθ συνεγραψε από μονος του το Ιερο Βιβλιο του Ισλαμ, που ανηκει στα αριστουργηματα της παγκοσμιας λογοτεχνιας.

Δηλαδη το Κορανι.

Το Κορανι

Κουραν στα αραβικα σημαινει την απαγγελια.
Μια άλλη επιβλητικη παραδοση αναφερει ότι όταν ο προφητης πλησιαζε τα σαραντα του χρονια, παρουσιαστηκε εμπρος του ο αρχαγγελος Γαβριηλ και του αποκαλυψε ότι το Ένα και Μοναδικο Βιβλιο που περιειχε τον αληθη λογο του Θεου, θα του παραδιδονταν κατευθειαν, μεσω της απαγγελιας.

Ετσι ο Μωαμεθ «ακουε» τα λογια του Θεου από τους αγγελους και επειδη δεν ηξευρε και πολλα γραμματα, τα υπαγορευε με τη σειρα του για να καταγραφουν με ανθρωπινες λεξεις.

Το αυθεντικο κειμενο του Κορανιου δεν κατεβηκε λενε ποτε στη γη αλλα παραμενει στα συρταρια του Θεου και συνεπως, οσα κυκλοφορουν στην επιγεια πιατσα, συμπεριλαμβανομενου και του πρωτου-πρωτου κειμενου, δεν είναι παρα αντιγραφα.

Όπως προφανως αντιγραφα είναι και πασες οι Βιβλοι, οι οποιες περιεχουν τις δεκα εντολες που γραφτηκαν ιδιοχειρως από τον Θεο, στο ορος Σινα.

Το Κορανι παντως δεν γραφτηκε εν μια νυκτι αλλα συμπληρωνονταν από τον Προφητη σχεδον σε ολη τη διαρκεια της ζωης του. Αυτό δημιουργησε μια σοβαρη δυσκολια στους μεταγενεστερους παραληπτες του λογου του Θεου, διοτι δεν μπορουσαν να βανουν μια νοηματικη ταξη σε έναν αχταρμα αφηγησεων, οραματων, ιστοριων, κανονων και συμβουλων, οι οποιες ειχαν γραφτει προφανως με την γνωστη αδιαφορια του Θεου προς τη λογικη.
Ετσι αποφασισανε να δωσουν μια δικη τους ιεραρχηση στα θεϊκα λογια, διαρθρωνοντας το Ιερο βιβλιο κατά σειραν μεγεθους των αφηγησεων του.

Το Κορανι λοιπον χωριζεται σε σουρες [ενοτητες], που δεν ακολουθουν τη χρονολογικη σειρα με την οποια πιθανον συνταχθηκαν αλλα την εκταση τους.
Προηγουνται οι εκτενεστερες και επονται οι πλεον ολιγολογες.
Οι τελευταιες σουρες του Κορανιου, είναι συντομοι στιχοι, ενιοτε μια ή δυο φρασεις, ενώ οι πρωτες σουρες είναι αρκετα εκτεταμενες αφηγησεις.

Οσοι γνωριζουν την αραβικη ορκιζονται ότι το συνολο των στιχων του Κορανιου, αποτελει μια από τις υψηλοτερες κορφες που αγγιξε ποτε η ανθρωπινη ποιηση.
Ο Γουϊλ Ντυραντ ο οποιος ειχε επισκεφθει τους ιερους τοπους του Ισλαμ, λεει ότι πρεπει να σταθεις να ακουσεις αυτές τις σουρες, οταν απαγγελονται από καποιον μουλα [γνωστη και διδασκαλο του Κορανιου], στην παγωμενη νυχτα της ερημου, για να  τις νιωσει πρωτα το αυτι σου.
Η γοητεια που ασκει η προφορικη μεταδοση του Κορανιου, χαρη στη μοναδικη ποιητικοτητα του λογου του, δεν είναι δυνατον να διασωθει σε καμια μεταφραση.

Ουτε καν στη μονηρη αναγνωση.
Το βιβλιο αυτό είναι φτιαγμενο για να μιλαει κατευθειαν στην ψυχη, μεσω της ανθρωπινης λαλιας, Γι αυτό και οι σπουδαστες των ισλαμικων ιεροδιδασκαλειων [μεντρεσεδων]  μαθαινουν να απαγγελουν απο στηθους τις σουρες του Προφητη.
Δεν εχω κανεναν απολυτως λογο για να τον αμφισβητησω…

Σαρια

Εξον από τους καταγεγραμμενους στιχους του Κορανιου, στο Ισλαμ είναι αποδεκτη και η προφορικη παραδοση, οι χαντιθ, που αφορουν συνομιλιες του Προφητη με τους πιστους οπαδους του.

Όπως συμβαινει και στις χριστιανικες εκκλησιες με τα αποκρυφα ευαγγελια, οι χαντιθ δεν είναι αποδεκτες στο συνολο τους, από ολες τις  μουσουλμανικες σεκτες.
Ωστοσο, οσες από αυτές εχουν λαβει την εγκριση των μουλαδων, προστιθενται στη γραπτο κειμενο του Κορανιου και όλα μαζι αποτελουν τη λεγομενη σαρια – ή Ιερο Νομο.

Η σαρια είναι η καθαυτο νομοθεσια του Ισλαμ, η οποια στις αμιγως ισλαμιστικες χωρες, υπερισχυει του εγκοσμιου Νομου.

Αλλωστε το ιδιο το Κορανι παρεχει ασφαλεις και συντομους κανονες για το τι δεον γενεσθαι σε κάθε μια περιπτωση. Όπως, για παραδειγμα ότι μια μοιχαλιδα πρεπει να λιθοβολειται ή ότι οι πιστοι δεν πρεπει να τρωνε τα γουρουνια, επειδη είναι ακαθαρτα ζωα.

Η επιβολη της σαρια δεν είναι παντως ευκολη υποθεση, αφου οι αλλαγες των εποχων και η πολυπλοκοτητα της ανθρωπινης δρασης, εφευρισκουν διαρκως νεα κολπα, για να παραβουν το ιερον δικαιο. Γι αυτό ακριβως τον λογο, οι ισλαμικες χωρες στηριζονται στις γνωμοδοτησεις των ιεροδιδασκαλων [μουφτηδων], οι οποιοι εχουν το δικαιωμα να ερμηνευουν τις χαντιθ, κατά πως τους φωτιζει ο Αλλαχ.
Ακριβως όπως συμβαινει και με τα δικα μας δικαστηρια, οπου ενας καλος και ακριβοπληρωμενος δικηγορος, μπορει να σου παρει και το σωβρακο κι ας εχεις ολο το δικιο του κοσμου.

Το προβλημα με τη σαρια [που ισως τρομαζει εμας του δυτικους και μονο με το ακουσμα της] δεν είναι τοσο η ερμηνεια που δινει στο δικαιο ή στο αδικο, οσο στον πρωτογονισμο των ποινων που επιβαλλει.

Ο αποκεφαλισμος, για παραδειγμα – ή το μαστιγωμα ή ο λιθοβολισμος ή η κοπη των ακρων, είναι ποινες που εμεις οι δυτικοι τις εχωμε ξεπερασει προ πολλου, ωστοσο κανεις δεν μπορει να μας βεβαιωσει ότι ο δικος μας ποινικος κωδικας είναι αποτελεσματικοτερος από τον Ισλαμικο.
Τουλαχιστον, στις ισλαμικες χωρες δεν ταϊζουν τους κλεφτες στις φυλακες.
Τους κοβουν απλα το δεξι χερι για να μην ξανακλεψουν.

Η σαρια λοιπον είναι ενας νομος απλος και κατανοητος από ολους, ωστοσο ουτε κι αυτή καταφερε να καμει τον κοσμο καλυτερο…

Οι ορθοδοξοι και οι ετεροδοξοι του Ισλαμ 

Μετα τον θανατο του Προφητη ετεθη το ζητημα της διαδοχης Του.
Ο Μωαμεθ φαινεται πως ητανε ο μονος προφητης που ευτυχησε να δει οσο ηταν στη ζωη, το προσωπικο οραμα του, να γινεται θρησκεια

[Ο Χριστος σταυρωθηκε ως επαναστατης, ο Βουδας απεθανε ειρηνικα ως δασκαλος και ο Καλιγουλας δεν κατορθωσε να πεισει κανεναν για τη θεϊκοτητα του]

Το ποιος θα διαδεχονταν λοιπον έναν απεσταλμενο του θεου, ο οποιος εξουσιαζε πνευματικως χιλιαδες αποφασισμενων στρατιωτων, ηταν ζητημα καιριας σημασιας.
Ο διαδοχος του Μωαμεθ θα ηταν ευθυς εξαρχης ο κληρονομος μιας αυτοκρατοριας.

Παρα τις αποδεδειγμενες σεξουαλικες ικανοτητες του, ο Μωαμεθ δεν ειχε αποκτησει γιο. Τα θηλυκα της οικογενειας του αποκλειονταν προφανως από τη διαδοχη, αρα το παιχνιδι παιζονταν αναμεσα στους κολλητους του.

Κατά κοινη αποδοχη των ισχυρων της πρωτης μουσουλμανικης αδελφοτητας διαδοχος του Προφητη και αρχηγος των πιστων ανεδειχθη ο αγαπητος του φιλος και πεθερος του, ο Αμπου Μπακρ

[Ο Μωαμεθ ειχε παντρευτει την Αϊσα, την κορη του Αμπυ Μπακρ, την οποια περνουσε καμια σαρανταρια χρονια]
Από αυτόν ξεκιναει η σειρα των ηγετων του χαλιφατου, για το οποιο θα συζητησωμε αμεσως μετα.

Το δικαιωμα όμως του Αμπου Μπακρ να διεκδικησει την εξουσια του ισλαμ, δεν το αποδεχτηκαν ολοι οι πιστοι.

Μια μεριδα απο αυτους επεμεινε ότι θα επρεπε ο διαδοχος να είναι εξ αιματος συγγενης του Μωαμεθ και ως τετοιον θεωρουσανε τον Αλη, τον εξαδελφο και γαμπρο του [Ο Αλη, αν και πρωτος εξαδελφος του προφητη, ειχε παντρευτει την κορη του, Φατιμα]

Ο τιτλος που απονεμηθηκε στον διαδοχο του Μωαμεθ ήταν ο τιτλος του Χαλιφη, που στα αραβικα ερμηνευεται ως ο τοποτηρητης [εννοειται ο τοποτηρητης του Θεου, επι της γης]

Ο Αλη τελικα εγινε χαλιφης στη θεση του χαλιφη, όταν απεθανε ο γηραιος Αμπου Μπακρ αλλα οι οικογενειακοι καυγαδες συνεχιστηκαν με αμειωτη ενταση.
Οι κακες γλωσσες λενε ότι η πεθερα του η Αϊσα, εβανε παλι το χερακι της και ο γαμπρος της δολοφονηθηκε από αχρειους συνομωτες, ενώ προσευχονταν στον αναληφθεντα πρωην εξαδελφο και πεθερο του.

Να μην τα πολυλογουμε, οι δυο βασικες γραμμες πιστης του Ισλαμ, διαχωριζονται βασει του αν αποδεχονται εκεινη την πρωτη διανομη της εξουσιας, θεωρωντας νομιμο χαλιφη τον Αμπου Μπακρ ή αν την αμφισβητουν, αποδιδοντας τη νομιμοτητα στον Αλη.
Οι του Αμπου Μπακρ αποκαλουνται σουνιτες και αυτοπροσδιοριζονται ως οι ορθοδοξοι του ισλαμ, ενώ οι του Αλη αποκαλουνται σιϊτες και κατηγορουνται από τους σουνιτες ως αιρετικοι.

Οι ορθοδοξοι μουσουλμανοι [σουνιτες] εχουν προς το παρον την πλειοψηφια στην Τουρκια και στις περισσοτερες αραβικες χωρες, ενώ οι Σιϊτες κυριαρχουν στο Ιραν.
Ενας ισχυρος θυλακας Σιϊτων υπαρχει στο Ιρακ, οι οποιοι μαλιστα ειχαν τραβηξει τα πανδεινα από τον Σανταμ Χουσεϊν και σχεδον πανηγυριζαν όταν κατερρευσε το καθεστως του, απεφυγαν όμως να ταχθουν ανοιχτα υπερ των Αμερικανων εισβολεων.

Ένα αλλο σημαντικο παρακλαδι των Σιϊτων είναι και οι αλεβιτες μουσουλμανοι, που ζουν στην Τουρκια και αποτελουν την πλειοψηφια του πληθυσμου στο Ικονιο.

Οι «δογματικες» και ουσιαστικες διαφορες των ισλαμικων δοξασιων

Όπως συμβαινει και στον χριστιανικο κοσμο, οι δογματικες διαφορες μεταξυ των ετεροδοξων και των ορθοδοξων μουσουλμανων, υποκρυπτουν άλλες ουσιαστικοτερες διαφορες, που ελαβαν τη μορφη της θρησκευτικης διαμαχης κυριως για να αποκτησουν μια μεταφυσικη επικυρωση κοινωνικες, εθνικες ή φυλετικες επιδιωξεις.

Εμεις οι ορθοδοξοι χριστιανοι, για παραδειγμα, ισχυριζομαστε ότι μας χωριζει από τους καθολικους το περιφημο Filioque, το αν δηλαδη το αγιον πνευμα εκπορευεται μονον εκ του Πατρος ή εκ του Πατρος και του Υιου.
Δηλαδη, κουραφεξαλα.
Οι δογματικες διαφορες καθολικων και ορθοδοξων θα ησανε καταγελαστες, αν δεν εκρυβαν σοβαροτατες διαφορες, που εχουν να καμουν με ιστορικες συγκρουσεις, όπως για παραδειγμα την πολιτικη και στρατιωτικη κυριαρχια του Παπα επι της ορθοδοξης ανατολης.

Κατι αναλογο συμβαινει και στο Ισλαμ.

Οι πρωτες συγκρουσεις των σιϊτων και σουνιτων, ειχαν να καμουν κυριως με την διαφορα των κοινωνικων ταξεων που ασπαστηκαν τον Μωαμεθανισμο αλλα στο διαβα της ιστοριας, αναπτυχθηκαν και άλλες ισχυροτατες αντιθεσεις, που σχετιζονταν με τις εθνοτικες και πολιτισμικες διαφορες, στις χωρες οπου εγκαθιδρυθηκε η κυριαρχια των μουσουλμανων.

Η σημερνη Βαγδατη ηταν αλλοτε η περιφημη πρωτευουσα του χαλιφατου των αββασιδων.
Στο μουσειο της υπαρχουν εκθεματα απο την εποχη του Χαρουν Αλ Ρασιντ αλλα και απο τους μεγαλους πολιτισμους της αρχαιας μεσοποταμιας - τους Σουμεριους, τους Χετταιους, τους Βαβυλωνιους...

Συνοπτικη ιστορια του Χαλιφατου

Όταν μιλαμε για χαλιφατο, εννοουμε την υπαρξη μιας ανωτατης ηγετικης αρχης, που εχει τη δυναμη να επιβαλλει την πνευματικη και ηθικη εξουσια της σε ολους του;ς πιστους του Ισλαμ. 

Στις μερες μας δεν υφισταται μια τετοια υπερεθνικη ισλαμικη αρχη, παροτι εχει ηδη ξεκινησει η προσπαθεια για την ανασυσταση της.

Αλλα ας παρουμε τα πραγματα με τη σειρα.

Σε πολύ αδρες γραμμες, μετα τον θανατο του Αμπου Μπακρ, ο τιτλος του χαλιφη δοθηκε στον ιμαμη Ομαρ. Διαδοχος αυτουνου ητανε ο χαλιφης Μωαβια, ο οποιος μετεφερε την πρωτευουσα του χαλιφατου στη Δαμασκο και εγκαινιασε την περιφημη δυναστεια των Ομεϋαδων.

Το χαλιφατο των Ομεϋαδων κρατησε μεχρι τα μεσα του 8^ου αιωνα.

Σφοδρες εσωτερικες συγκρουσεις εδωσαν τελικως την εξουσια στον Αμπας, ο οποιος θεωρησε καλο να μεταφερει την πρωτευουσα του στα βαθη της ανατολης και να καταργησει οριστικα το πρωτο εκεινο χαλιφατο των Ομεϋαδων.
Γυρω στο 760 χτιστηκε η νεα πρωτευουσα του ισλαμικου κοσμου, η Βαγδατη [στο σημειο περιπου οπου η Βιβλος τοποθετουσε τον παραδεισο της Εδεμ] και η πολη οριστηκε ως η νεα πρωτευουσα του χαλιφατου.

Από το 750 ως το 1258, εχωμε το δευτερο χαλιφατο, της δυναστειας των Αββασιδων, που με πρωτευουσα τη θρυλικη Βαγδατη του Χαρουν Αλ Ρασιντ και της Σεχραζατ, οδηγησε τον ισλαμικο κοσμο στο μεγιστο σημειο της πολιτιστικης του ακμης.
Η δυναστεια των Αββασιδων με τη σειρα της, καταλυθηκε από τις επιδρομες των Μογγολων και ο θρονος του χαλιφη, μετα από καποιες συντομες περιπετειες, μετακομισε στο βασιλειο των Μαμελουκων σουλτανων της Αιγυπτου.

Δεν εμεινε όμως εκει για πολυ, διοτι ο 15^ος αιωνας, ητανε ο αιωνας της δραματικης επεκτασης των Οθωμανων Τουρκων, οι οποιοι ξεκινωντας από μια ορδη 400 σκηνων υπο τον τουρκομογγολο φυλαρχο Ερτογρουλ, εξελιχθηκαν πολύ συντομα στον απολυτο κυριαρχο της Ανατολικης μεσογειου.
Μετα την κατακτηση  της Κωνσταντινουπολεως από τον Μωαμεθ τον Πορθητη, η εδρα του χαλιφατου μεταφερθηκε στην Πολη και ο Σουλτανος των Οσμανληδων ανακηρυχθηκε αδιαφιλονικητος χαλιφης, δηλαδη αρχηγος των πιστων, μεχρι την εποχη του Κεμαλ Ατατουρκ, οπου καταργηθηκε μια κι εξω

Το απογειο του ισλαμικου πολιτισμου κατά τη δυναστεια των Αββασιδων

Κατά τη διαρκεια της δυναστειας των Αββασιδων, η οποια διηρκεσε περι τους πεντε αιωνες, το Ισλαμ εφτασε στο μεγιστο σημειο της πολιτιστικης του ακμης.

Ενας από τους βασικους λογους που συνεβη αυτό ηταν το ότι, στη Βαγδατη του Αλ Μαϊμουν και του Χαρουν Αλ Ρασιντ, συναρτηθηκαν και αλληλοεπεδρασαν τρεις σημαντικοτατοι ιστορικοι αξονες – η αρχαιοελληνικη φιλοσοφικη σκεψη, η περσικη πολιτισμικη κληρονομια, και το νεοφωτιστο αραβικο σφριγος.

Ηδη από την εποχη των Ομμεύαδων ειχε δρομολογηθει στη Δαμασκο μια αναζωπυρωση του ενδιαφεροντος για τα αρχαια ελληνικα κειμενα, πολλα εκ των οποιων ειχαν διασωθει από μουσουλμανους λογιους, μετα την τρομακτκη καταστροφη της βιβλιοθηκης της Αλεξανδρειας.

Η Δαμασκος του 8^ου αιωνα ανηκε πλεον στους αραβες [που την ειχαν παρει από τους βυζαντινους] το ελληνοφωνο στοιχειο όμως παρεμενε αρκετα ισχυρο, για να μην πουμε ότι αποτελουσε και την πνευματικη ιντελικεντσια της Συριας.
Ελληνες λογιοι που αλλαξαν την πιστη τους και εγιναν μουσουλμανοι, κατεκτησαν σημαντικες θεσεις στη διοικηση, στη διπλωματια και στην εκπαιδευση της Συριας των Ομμεϋαδων, με πιο γνωστον απ’ ολους τον περιφημο Κουστα Ιμπν Λουκα.

Ο Κουστα Ιμπν Λουκα ηταν Ελληνοφωνος και πρωην χριστιανος [το ονομα του σημαινει: Κωστας, γιος του Λουκα] και πρωταγωνιστησαν στη διαδοση της αρχαιας ελληνικης γραμματειας.
Αυτος και μια σειρα αλλοι υψηλης φιλολογικης καταρτισης λογιοι, εγκαινιασαν και οργανωσαν το κυμα των μεταφρασεων, από τα ελληνικα στα αραβικα, που εκαμαν γνωστα τα μεγαλα εργα της αρχαιοελληνικης γραμματειας, σε ολο τον ισλαμικο κοσμο.

Οι Αββασιδες χαλιφες συνεχισαν το εργο των Ομμεϋαδων, προσφεροντας μυθικα ποσα σε ελληνοφωνους μεταφραστες, για να ερθουν να εργαστουν στη Βαγδατη.

Εξον από την επαφη του με τα εργα του Αριστοτελους, του Πλατωνα ή του Ιπποκρατη, ο κοσμος των αββασιδων εμπλουτισε την επιγεια εμπειρια του, με το σωμα της αρχαιας περσικης γραμματειας, στο οποιο εμπεριεχονταν οι γεωμετρικες και αστρονομικες γνωσεις των Bαβυλωνιων, των Ασσυριων και των Χετταιων.
Το αποτελεσμα αυτης της γονιμης αναμειξης διαφορετικων πολιτισμικων παραδοσεων υπηρξε η μεγαλη ακμη του Ισλαμικου πολιτισμου, που θεωρειται και ο Χρυσους αιωνας του.

Η λεξη αλγεβρα, που χρησιμοποιουμε σημερα για να καταδειξουμε τον αλγοριθμικο στοχασμο στα συγχρονα μαθηματικα, είναι αραβικη. Προερχεται από το βιβλιο του σοφου Αλ Κοβαρισμι, το οποιο εφερε τον τιτλο: «αλ τζεμπρ ου αλ μουκαμπαλα».
Εξον από την αλγεβρα, υπαρχουν και ένα σωρο αλλες λεξεις ή επιστημονικοι οροι, που αποδεικνυουν την ισχυροτατη επιρροη της μουσουλμανικης σκεψης, στην πνευματικη κληρονομια της Δυσης.

Αρκει μοναχα να συλλογιστει κανεις οτι τα τοσο γνωστα μας αριθμητικα ψηφια [0,1,2,3,4,5,6,7,8,9] εισηχθησαν στη δυση από τους αραβοπερσες σοφους, όταν οι σταυροφοροι ηρθανε σε επαφη με τον κυριο ογκο του εργου τους.
Ισαμε τοτε, οι δυτικοι απιστημονες ησαν αναγκασμενοι να καμουν τους υπολογισμους με τα πολύ δυσχρηστα ελληνικα ή ρωμαϊκα ψηφια. Η αναπτυξη του δυτικου στοχασμου, στον καιρο του Λαϊμπνιτς και του σερ Ισαακ Νιουτον, δεν θα ειχε συμβει, αν οι σταυροφοροι δεν ειχαν φερει μαζι τους στην Ευρωπη, εξον από τη συφιλη και τις μαθηματικες ή αλχημιστικες ή κοσμολογικες γνωσεις των περσοαραβων σοφων.

Η ρωμαλεα πολιτισμικη αναπτυξη του Ισλαμ της εποχης των αββασιδων δεν περιοριστηκε μονο στα εντυπωσιακα επιστημονικα επιτευγματα τους αλλα εξακτινωθηκε σε όλα τα πεδια του στοχασμου.

Όπως συνεβη και στον χρυσο αιωνα της ελληνικης σκεψης ή αργοτερα, στον καιρο της αναγεννησης, το ιδανικο του αραβοπερση σοφου δεν ηταν η εξειδικευμενη γνωση αλλα η οσο το δυνατον πιο ευρεια θεαση του κοσμου και των νομων που τον κυριαρχουν.
Οι περσοαραβες σοφοι προσομοιαζαν στον Πλατωνα και στον Ντα Βιντσι, οντας ταυτοχρονα επιστημονες, ποιητες, φιλοσοφοι και καλλιτεχνες.
Ενιοτε και μεγαλοι παραμυθαδες.
Η εκπληκτικη συλλογη μυθων, που εγινε γνωστη με την ονομασια «Χιλιες και μια νυχτες» συγκεντρωθηκε και διαμορφωθηκε στην περιοδο των αββασιδων, προσφεροντας στον ισλαμικο κοσμο, μια μυθολογια ανταξια της ομηρικης [που επισης συγκεντρωθηκε και διαμορφωθηκε στην εποχη του Πεισιστρατου, δυο αιωνες μετα τον Ομηρο]

Η ακμη του ισλαμικου πολιτισμου επηρρεασε όπως ειπαμε βαθεια τη δυση, μεσω των σταυροφοριων.

Εξον από την αλματωδη αναπτυξη των μαθηματικων και της αλχημειας, που συντελεσε ώστε να γινει εφικτη η φυσικη ερμηνεια του κοσμου μας, με τις θεωριες του Λαϊμπνιτς, του Νευτωνα, του Κοπερνικου, του Γαλιλαιου και του Ντεκαρτ, η αραβικη επιρροη αλλαξε τον ρου του δυτικου κοσμου και σε επιπεδο δομικο, ανατρεποντας τις ισχυουσες αντιληψεις περι «μη ερευνας» των Χριστιανικων Γραφων.

Το κινημα του σχολαστικισμου, με επικεφαλης τον Θωμα τον Ακινατη, που κλονισε σε πρωτη φαση την θεοπνευστη πρωτοκαθεδρια των θεσφατων του παπαδαριου και επεβαλε τη «λογικη» κριτικη της Βιβλου γεννηθηκε όταν οι δυτικοι στοχαστες ηρθαν σε επαφη με το εργο του Αριστοτελους, το οποιο σαν μια ειρωνεια της ιστοριας, ξαναμεταφερθηκε στην Ευρωπη ουσιαστικα, μεσω των αραβικων μεταφρασεων.
Μια ιδιαιτερα διδακτικη αφηγηση, εχει να μας πει κατι, για τη διαρκη διαπαλη πολιτισμου και βαρβαροτητας.

Τα μεγαλα κειμενα της αρχαιας ελληνικης γραμματειας, που τοσο επηρρεασαν τον περσοαραβικο πολιτισμο της εποχης των αββασιδων και μεσω των σταυροφοριων, αλλαξαν και την πορεια του δυτικου κοσμου, ειχαν χαθει στο μεγαλυτερο μερος τους – τουλαχιστον για τις μορφωμενες ταξεις της Ευρωπης.

Η δευτερη και οριστικη καταστροφη της βιβλιοθηκης της Αλεξανδρειας, στην ουσια εξαφανισε τα 9/10 της γνωσης του αρχαιου κοσμου.

Τα ελαχιστα αντιγραφα που διασωθηκαν βρεθηκαν σε χερια Εληνων ή Συρων διανουμενων, οι οποιοι τα διαφυλαξαν συχνα με κινδυνο της ζωης τους και μεσω αυτων, όταν δοθηκε η καταλληλη ευκαιρια ξεκινησε το κυμα των αραβικων μεταφρασεων.

Το παραξενο είναι ότι την καταστροφη της βιβλιοθηκης της Αλεξανδρειας, τη διεταξε ενας μουσουλμανος πολεμαρχος, με το περιφημο σκεπτικο: «αν αυτά τα βιβλια συμφωνουν με το Κορανι είναι αχρηστα, αν δεν συμφωνουν είναι επιζημια και πρεπει να καουν!»
Ευτυχως για το ιδιο το Ισλαμ, βρεθηκαν καποιοι οι οποιοι διαφωνουσαν ριζικα με τον πιστο πολεμαρχο! 

 

Η βασικη θεολογια του Ισλαμ

Οι Αραβες και οι Εβραιοι είναι συγγενικοι λαοι. Κατά τη μυθολογια της Βιβλου, θεωρουνται και οι δυο απογονοι του Σημ [σημιτες]

Ως γνωστον, ο Σημ ηταν υιος του Νωε, που μαζι με τους αλλους δυο αδελφους του, τον Χαμ και τον Ιαφεθ, ξαναπαρηγαγαν την ανθρωποτητα, μετα τον κατακλυσμο.

Η κοντινη συγγενεια των Εβραιων και των Αραβων, φαινεται πολυ χαρακτηριστικα στην ονοματολογια τους.

Οι Εβραιοι χρησιμοποιουν τη λεξη «μπεν», που σημαινει γιος, ενώ οι Αραβες το ιμπν, που εχει την ιδια ακριβως σημασια.

Ενας Αραβας λοιπον θα μπορουσε να ονομαζεται Ελια ιμπν Ιμπραημ [Ηλιας γιος του Αβρααμ, εξελληνισμενα] ενώ ο αντιστοιχος Εβραιος θα αυτοαποκαλουνταν Ελια μπεν Αμπραχαμ. Κι όμως αυτοι οι δυο γιοι του Αβρααμ μισιουνται θανασιμα!
Ποσο πολύ αιμα εχει χυθει στην ιστορια, για τοσο μικρες διαφορες…

Η κοινη φυλετικη και πολιτισμικη καταγωγη των δυο λαων, σημαινει ότι αποδεχονται αμφοτεροι τη μυθολογια της Βιβλου, την οποια δεν αμφισβητησε ποτε ο Μωαμεθ.
Ο Μωαμεθ αλλωστε δεν διεκδικησε για τον εαυτο του καποια ειδικη θεϊκη υποσταση, όπως προσπαθησαν να στερεωσουν δογματικα οι ορθοδοξοι χριστιανοι θεολογοι τη θεϊκη υποσταση του Ιησου.
Περιοριζονταν στο να αυτοχαρακτηριζεται ως θεοπνευστος Προφητης, ενώ αποδεχονταν ότι πριν απον αυτόν υπηρξαν και αλλοι προφητες του Θειου λογου, όπως ο Μωϋσης, ο Ηλιας και ο Ιησους. Απλως διδασκε ότι ο ιδιος ηταν ο τελευταιος από τους πρφητες και ότι μετα από αυτόν ο Θεος δεν προκειται να εστελνε αλλους.

Ο Μωαμεθ λοιπον αποδεχονταν την υπαρξη προγενεστερων θρησκειων και εκαμε λογο για τους «λαους της Βιβλου», οι οποιοι δεχτηκαν από τους προφητες τους την αποπκαλυψη του ενός και μονου θεου, ενώ θεωρουσε την πολυθεϊα, την ειδωλολατρεια και τον ανιμισμο, ως προγενεστερες καταστασεις μιας ατελως ενημερωμενης ανθρωποτητας.

Κατά τη δευτερα παρουσια μαλιστα, την οποια το Κορανι περιγραφει περιπου όπως και ο αποστολος Παυλος, ο Ιησους Χριστος θα εχει θεσιν βοηθου κριτη των εναρετων και θα αναλαβει να διαχωρισει τους κακους από τους καλους, στο τζαμι της Δαμασκου.

Η ιστορικη αποδοχη όμως των μονοθεϊστικων θρησκειων [Ιουδαϊσμου και Χριστιανισμου] τις οποιες ορθως ο Μωαμεθ αναγνωριζε ως προδρομους της δικης του θρησκειας, δεν επηρρεαζει την αντιληψη των μουσουλμανων για τη μια και ορθη πιστη, που είναι ασφαλως η δικια τους.

Στην ανθρωπογεωγραφια του Ισλαμ, όπως και στην αντιστοιχη του Χριστιανισμου, οι ανθρωποι διαφοριζονται σε δυο κατηγοριες: στους πιστους και στους απιστους.

Χρεος μαλιστα του κάθε πιστου, είναι ο διαρκης αγωνας για τη διαδοση της ορθης πιστης, με τη διαφορα ότι οι απιστοι που θα δεχτουν ειρηνικα την επικυριαρχια του Ισλαμ, θα διατηρησουν τα βασικα δικαιωματα τους, της ζωης, της περιουσιας και της αξιοπρεπειας, εστω και ως πολιτες δευτερας κατηγοριας.

Αξιζει να αναφερθει εδώ, η διαφοροποιηση των αλεβιτων μουσουλμανων, οι οποιοι σε αντιθεση με τους σουνιτες και τους σιϊτες, αναγνωριζουν τον θεοπνευστο χαρακτηρα πολλων αλλοθρησκων δοξασιων, όπως επι παραδειγματι του προσωπου της Παναγιας, την οποια αντιλαμβανονται ως συνεχεια της Σακιναχ – της βιβλικης θηλυκης φυσης του Θεου.

Η βαση της Ισλαμικης θεολογιας είναι πολύ πιο απλη και γηινη από ότι η αντιστοιχη Χριστιανικη, αν εξαιρεσουμε βεβαιως τη διδασκαλια ορισμενων σουφικων ταγματων, για τα οποια θα μιλησωμε παρακατου.

Οι βασικες αρετες του καλου μουσουλμανου είναι απλες και κατανοητες από ολους, ενώ δεν απαιτουν ιδιαιτερα σκληρες δοκιμασιες, οι οποιες φερουν σε σφοδρη συγκρουση τα αρχεγονα ενστικτα, με την πνευματικη φυση του ανθρωπου.

Στο Κορανι τιθεται ρητα μια σειρα εντολων, που θα πρεπει να τηρει πιστα κάθε μουσουλμανος, όπως η ελεημοσυνη, η πραοτητα, η αποφυγη του αλκοολ και των βρωμικων τροφων, η προσευχη, το προσκυνημα στη Μεκα, ο σεβασμος προς τους γονεις και η νηστεια του ραμαζανιου.

Αν ο πιστος κραταει αυτές τις πρακτικες εντολες, θα εχει εξασφαλισμενη την ευνοια του προφητη, όταν με το καλο, θα ερθει η ωρα του να κριθει για τον παραδεισο.

Αξιζει να σημειωσουμε εδώ ότι το προσκυνημα στη Μεκα, εστω και για μια φορα στη ζωη του, είναι σημαντικος ορος για να χαρακτηριστει κανεις σωστος μουσουλμανος, αν και αναγνωριζεται η αδυναμια των ασθενων και των πενητων, να πραγματοποιησουν αυτό το ταξιδι.

Οσοι παντως τα καταφερουν να φτασουν και να προσκυνησουν τον ιερο λιθο της Μεκας, λαμβανουν τον τιτλο του «χατζη» και διαθετουν ένα ακομα εφοδιο, στο τελευταιο τους ταξιδι για τον παραδεισο [ή την κολαση]

Η προσευχη είναι αδιαπραγματευτος ορος για τον πιστο. Μπορει να γινεται ομαδικα σε ένα τζαμι ή ατομικα, σε οποιοδηποτε σημειο της γης, αφου πρωτα νιφτουν τα χερια και τα ποδια [αναγκαια προφυλαξις για τα ζεστα κλιματα]

Ο καλος μουσουλμανος προσευχεται πεντε φορες την ημερα, με το προσωπο παντα στραμμενο προς τη Μεκα. Σε όλα τα τζαμια υπαρχει και ένα βελακι, που δειχνει τη σωστη κατευθυνση.

Οι ισλαμικες τελετουργιες είναι απλες και περιοριζονται σε αναγνωσεις [ή απαγγελιες] του Κορανιου.

Απαγορευονται αυστηρα οι πασης φυσεως εικονες ή άλλες αναπαραστασεις του ανθρωπινου σωματος και δεν υπαρχουνε αγιοι.

Η νηστεια του ραμαζανιου είναι αρκετα επιπονη, διοτι απαγορευεται στον πιστο να βανει οτιδηποτε στο στομα του, ουτε καν νερο, ισαμε τη δυση του ηλιου. Μετα τη δυση του ηλιου όμως μπορει να πιει και να φαει ότι θελει, εκτος φυσικα από τις τροφες που απαγορευονται ετσι κι αλλιως από το Κορανι και φυσικα το αλκοολ.

Το Κορανι είναι αρκετα ανεκτικο στις ανθρωπινες αδυναμιες. Η λαιμαργια, η φιλαργυρια, το ψευδος, η συκοφαντια, η λαγνεια, η πονηρια, η στρεψοδικια και εν γενει τα γνωστα σε ολες τις θρησκειες του κοσμου, ανθρωπινα αμαρτηματα των παθων, μπορουν να συγχωρεθουν ή να παραβλεφθουν, αν ο πιστος εκτελει ευλαβικα τις υποχρεωσεις του ή αν λαβει μερος σε πολεμο για τη διαδοση της πιστης.

Οσον αφορα τον ερωτα, δεν θεωρειται αμαρτημα καθαυτο, ωστοσο τιμωρουνται αυστηρα οι ερωτικες παρεκτροπες που βλαπτουν την κοινωνικη συνοχη και την ανθρωπινη αξιοπρεπεια.

Στο Ισλαμ η πολυγαμια για τους αντρες, είναι θεσμισμενη. Ενας μουσουλμανος δικαιουται να εχει μεχρι και τεσσερεις νομιμες συζυγους και οσες παλλακιδες μπορει να συντηρησει, ωστοσο ο βιασμος τιμωρειται σκληρα, διοτι αποτελει προσβολη προς τη γυναικα του αλλου.

Οι γυναικες είναι κτηματα των ανδρων και στις αμιγως ισλαμικες χωρες, θεωρουνται νομικα ανικανες να χειριστουν τον εαυτο τους. Αν μια γυναικα θελει να λαβει καποιες σημαντικες αποφασεις για τη ζωη της, επιβαλλεται να διαθετει την γραπτη εγκριση και την υπογραφη [προφανως βεβαιωμενη για το γνησιο της] από έναν αντρα που θεωρειται κηδεμονας της [συζυγος, πατερας, αδελφος ή άλλος συγγενης]
Ο βιασμος συνεπως θεωρειται εγκλημα, ιδιας φυσεως με την κλοπη, διοτι βλαπτει την περιουσια καποιου αλλου και τιμωρειται το ιδιο αυστηρα.

Αντιθετως το Κορανι είναι ανελεητο σε παρεκτροπες που διαταρασσουν την κοινωνικη ισορροπια. Η κλοπη, ο φονος και η ασεβεια τιμωρουνται βαναυσα, ακομα και με ακρωτηριασμους.
Οι ποινες δεν εχουν καμια σχεση με το νορβηγικο σωφρονιστικο συστημα, οπου οι καταδικασμενοι εχουν δικαιωμα να διατηρουν στο κελλι τους τηλεοραση, κλιματισμο και λαπτοπ.

Το μαστιγωμα μεχρι λιποθυμιας, η κοπη μυτης, αυτιων, χεριων και ποδιων, ο αποκεφαλισμος και η κρεμαλα, είναι ποινες που εκτελουνται και σημερα δημοσιως στις ισλαμικες χωρες.

Ιδιαιτερο ενδιαφερον εχει παντως η εννοια της αγιοσυνης στο Ισλαμ.

Στο σουνιτικο Ισλαμ δεν υπαρχουν ουτε αγιοι, ουτε μαρτυρες, ουτε καλογεροι, ουτε καλογριες. Αντιθετως, όλα αυτά μυριζουν πολυθεϊσμο και απαγορευονται αυστηροτατα.  

Ωστοσο αναγνωριζεται ο τιτλος του σεϊχη, που ειδικα στα σουφικα ταγματα εχει τη σημασια του πνευματικου διδασκαλου και είναι φορτισμενος με τεραστια πνευματικη ισχυ. Ορισμενοι σεϊχηδες, δημιουργοι μεγαλων σουφικων ταγματων, όπως ο Χατζη Μπεκτας, λατρευονται ως αγιοι σε αρκετες μουσουλμανικες χωρες, ενώ περιφημοι ησαν στο παρελθον και οι μπαμπαϊδες, δηλαδη οι αγιοι ανθρωποι της υπαιθρου, οι οποιοι κηρυσσαν και ένα ειδος κοινωνικης ανατροπης.

Ο σουφισμος, ο μυστικισμος και η αγιοτητα στο Ισλαμ

Ο ορος σουφι, προερχεται από τη λεξη «σουφι» που σημαινει επακριβως τον τριχινο μανδυα, τον οποιο φορουσαν οι πρωτοι σουφι διδασκαλοι.

Ο σουφισμος, σε πολύ αδρες γραμμες, είναι ειδος μυστικης, βιωματικης διδασκαλιας, που αναπτυχθηκε στο περιθωριο της ισλαμικης πιστης και εξακτινωθηκε, υπο διαφορετικες μορφες, σε ολη την επικρατεια του Ισλαμ.

Στην διαρκεια της ιστοριας του Ισλαμ εμφανιστηκαν αρκετα σουφικα ταγματα, σχεδον οσα και οι μεγαλοι σεϊχηδες, οι διδασκαλοι δηλαδη του Ορθου Δρομου, που όπως σε κάθε βιωματικη γνωση, μετεδιδαν απευθειας και χωρις την παρεμβαση του γραπτου λογου, την αληθεια στους μαθητες τους.

Κοινα στοιχεια παντως σε ολα τα σουφικα ταγματα, ειτε εντασσονται στους σουνιτες, ειτε στους ετεροδοξους μουσουλμανους, είναι ο τεκες, οι μαθητες, οι δερβισηδες, οι σεϊχηδες και ο Δρομος.
Ο τεκες είναι ο τοπος συγκεντρωσης των μαθητων και των δασκαλων, εντος του οποιου πιθανον να ασκειται και μια κοινοβιακη ζωη, αν και δεν είναι απαραιτητο.

Οι δερβισηδες είναι οι αναγνωρισμενοι μαθητες που ελαβαν τον πρωτο τιτλο ως δασκαλοι του Δρομου, ενώ ο σεϊχης είναι η ανωτερη βαθμιδα, ο σχεδον αγιος ανθρωπος που διδασκει τον Δρομο, σε μαθητες και δερβισαδες.

Παροτι σε καποιους τεκεδες εμφανιζεται μια σχεδον κοινοβιακη ζωη, ο σουφισμος δεν εχει καμια σχεση με τον χριστιανικο μοναχισμο.

Ενας δερβισης μπορει καλλιστα να είναι παντρεμμενος, να εργαζεται ή να διαθετει χαρεμι. Η εργασια μαλιστα είναι επιθυμητη αν όχι και αναγκαια για να λαβει κανεις τον τιτλο του διδασκαλου. Μεγαλοι σουφι σεϊχηδες, όπως ο Χατζη Μπεκτας ή ο δικος μας Γκουρτζιεφ, ησαν τσαγκαρηδες [επαγγελμα πολύ διαδεδομενο στους μυστικιστες του Ισλαμ] και θεωρουσαν τιμη τους, το ότι κερδιζαν τα προς το ζην με την εργασια τους.    

Σημερα διατηρουνται δυο κυριως σουφικες σχολες – οι μπεκτασηδες και οι μεβλεβηδες.

Οι μπεκτασι σουφι, που εξαπλωθηκαν στα Βαλκανια κυριως χαρη στους διωγμενους γενιτσαρους, ανηκουν σε ένα από τα παλαιοτερα ταγματα, το οποιο ιδρυσε ο Χατζη Μπεκτας, στον καιρο του Ορχαν [14^ος αιωνας]

Οι μπεκτασηδες εντασσονται στο σουνιτικο ισλαμ, ωστοσο διαφοροποιουνται σε αρκετα σημεια, ιδιαιτερα οσα αφορουν τη σχεση του ανθρωπου με τον Θεο, προτεινοντας μια πιο πνευματικη και μυστικιστικη σταση του πιστου, περαν από την τυπικη τηρηση των πρακτικων εντολων του Κορανιου.

Οι μεβλεβηδες σουφι είναι ισως το πιο γνωστο από τα σουφικα ταγματα, εξαιτιας της πνευματικης ακτινοβολιας του ιδρυτη τους, του περιφημου Τζελαλαλντιν Ρουμι ή Μεβλανα και του ακομα πιο περιφημου χορου των πλανητων.

Ο Ρουμι, εξον από την ποιητικη του ιδιοφυϊα, υπηρξε ενας από τους πλεον συναρπαστικους φιλοσοφους του Ισλαμ, που οι διδασκαλιες του γοητευουν ακομα μορφωμενους ανθρωπους, σε ολες τις χωρες του κοσμου.

Ο Δρομος, όπως τον αντιλαμβανονται οι μεβλεβηδες προσομοιαζει με την πορεια προς την αποκτηση της Γνωσης, των Γνωστικων των πρωτων μετα Χριστον αιωνων.
Η φιλοσοφια αλλωστε του Μεβλανα φαινεται επηρρεασμενη τοσο από περσικες και ζωροαστρικες δοξασιες, οσο και από τον χριστιανικο μυστικισμο.
Οι μεβλεβηδες σουφι εντασσονται στο αλεβιτικο Ισλαμ και το κεντρο τους βρισκεται στο Ικονιο της Τουρκιας.
Προκειται για το πιο ανεξιθρησκο ταγμα, οπου γινονται δεκτοι ακομα και αλλοθρησκοι, αρκει να δηλωσουν πιστη [ή μαλλον αποδοχη] στα βασικα κειμενα του Δασκαλου.

Ο χορος των πλανητων, που εκτελουν οι μεβλεβηδες δερβισηδες, μιμουμενοι την περιστροφικη κινηση των πλανητων γυρω από το κεντρο του φωτος, εχει καμει γνωστο το ταγμα σε ολο τον κοσμο, αν και μονον ως ατραξιον.

Ο Κεμαλ απαγορευσε τη λειτουργια ολων των σουφικων ταγματων στην Τουρκια και εκλεισε τους τεκεδες τους, ωστοσο μετα τον θανατο του, οι δερβισηδες καταφεραν να λαβουν αδεια για να τους ξαναλειτουργησουν.
Ο τεκες των μεβλεβηδων στον Γαλατα, οπου μια φορα την εβδομαδα παρουσιαζεται ο χορος των δερβισαδων, αποτελει ένα από τα πιο σημαντικα αξιοθεατα της Πολης.

Εξον από τους μπεκτασηδες και τους μεβλεβηδες, στο παρελθον ηκμασαν και αλλα σουφικα ταγματα, όπως οι γεσεβηδες και οι καλεντερηδες, οι οποιοι ησαν αμεσα επηρρεασμενοι από τις γνωστικες δοξασιες, που κυριαρχουσαν κατά τους πρωτους μ.Χ. αιωνες στην Ανατολια.

Οι γεσεβηδες κηρυτταν τη σεξουαλικη απελευθερωση και την σχεδον ανιμιστικη ιεροτελεστια του Ιερου Γαμου. Στις τελετες τους, οπου μετειχαν ανδρες και γυναικες, δεσποζε η μυστικη ωρα του «σβησιματος των κεριων» Εσβηναν δηλαδη τα κερια και μεσα στο σκοταδι ενωνονταν αδιακριτως, σε κάθε ειδους οργιαστικους συνδυασμους, αναγενωντας ετσι τις παναρχαιες διονυσιακες/ανιμιστικες τελετες του Ιερου Γαμου.

Οι καλεντερηδες ειχαν προχωρησει ένα βημα παραπερα, αρνουμενοι εντελως τη σεξουαλικη ταυτοτητα του φυλου.

Οι καλεντερι δερβισηδες, αναμεσα στους οποιους υπηρχαν και γυναικες, ξυριζονταν σε ολο τους το σωμα, ακομα και στα φρυδια του προσωπου και ζευγαρωναν εναλλαξ με ανδρες η γυναικες. Επιπλεον ζουσαν από ελεημοσυνες, διεθεταν μονον ένα μανδυα και περιφερονταν στα χωρια της Ανατολιας, βαρωντας ένα τυμπανο, για να ξυπνησουν τις συνειδησεις των πιστων.

Αναμεσα στους περιπλανωμενους δερβισηδες του Ισλαμ, εντασσονταν και οι λεγομενοι μπαμπαϊδες, οι οποιοι ησαν κυριως κοινωνικοι επαναστατες.
Η λεξη «μπαμπα» σημαινει ως γνωστον τον «πατερα».
Οι πατερες αυτοι οργωναν την υπαιθρο της Περσιας, της Ανατολιας και της Θρακης, κηρυσσοντας την ισονομια των ανθρωπων, την δικαιη μοιρασια της γης και το παραλογο του ότι ανθρωπος μπορει να εκμεταλλευεται αλλον ανθρωπο. Προκαλεσαν πολλες εξεγερσεις στους αγροτικους πληθυσμους, μεχρι που ο σουλτανος Ορχαν καταφερε να τους εξοντωσει, φυσικα με σφαγιασμους και αγριοτητες.

Η ιδεα του αγιου λοιπον στο Ισλαμ δεν εχει να κανει με μαρτυρια υπερ της πιστης ή με ασκητικες πρακτικες, όπως επι παραδειγματι οι απανθρωπες κακουχιες και τα αυτομαστιγωματα των χριστιανων μοναχων.

Αντιθετως οι ανθρωποι που λατρευτηκαν ανεπισημα ως αγιοι από τους λαους των μουσουλμανων, ζουσανε κατά κανονα μεσα στον κοσμο, εργαζονταν εφτιαχναν οικογενεια ή αφιερωνονταν σε κοινωνικα και ενιοτε επαναστατικα κηρυγματα.

Μια περιφημη σουφικη φραση, συνοψιζει θαυμαστα τη βαθυτερη ουσια του ισλαμικου ιδεωδους της αγιοσυνης.
Να εισαι στον κοσμο ετουτον αλλα όχι από τον κοσμο αυτόν…

Τη βρισκω πολύ πιο καταλληλη συνταγη για την αγιοτητα, από τη σκυθρωπη και στερημενη φατσα των χριστιανων αγιων…

Δειγμα απο τα περιφημα πλακακια του Ιζνικ [τη Νικαια των Βυζαντινων]
Η ορθοδοξη ισλαμικη τεχνη ειναι αυστηρα ανεικονικη.
Η απαγορευση αναπαραστασης του ανθρωπινου σωματος, εστρεψε τους μουσουλμανους καλλιτεχνες σε αλλες μορφες τεχνης...

Η ισλαμικη τεχνη

Μια χαριτωμενη παραδοση που αποδιδεται στον ιδιο τον Μωαμεθ, λεγει ότι στη δευτερα παρουσια, οι ψυχες των πεθαμενων θα βγουν για να αναζητησουν τα σωματα τους.
Αν λοιπον μια ψυχη συναντησει πιστες αναπαραστασεις του κορμιου που διεθετε πριν από τον αποχωρισμο, όπως ας πουμε τα αγαλματα ή τα πορτραιτα ή οι πασης φυσεως εικονικες αναπαραστασεις του θανοντος, μπορει να ξεγελαστει και να μπει σε καποιες από αυτες, αντι να συνεχισει να αναζητα την πραγματικη της σαρκα.

Ετσι όμως θα γεμισουμε αδειανα σωματα χωρις ψυχες, που τους τις εκλεψαν τα ανθρωπινα καλλιτεχνηματα κι αντε μετα οι κριτες του κοσμου, να βγαλουνε ακρη.

Ως εκ τουτου, η Ισλαμικη τεχνη είναι καθαρα ανεικονικη.

Τουλαχιστον στο σουνιτικο Ισλαμ αποτελει βαρυτατο αμαρτημα η αναπαρασταση του ανθρωπινου σωματος, με οιονδηποτε τροπο, αν και στο σιïτικο Ισλαμ, που είναι επηρρεασμενο αμεσα από την περσικη παραδοση, γινεται εξαιρεση για τις εκπληκτικες περσικες μικρογραφιες, που αναπαριστουν με απαραμιλλη κομψοτητα ανδρικες και γυναικειες μορφες, ακομα και σε σεξουαλικες περιπτυξεις.
Ο Κεμαλ Αττατουρκ, σκανδαλισε τους φανατικους μουσουλμανους του καιρου του, γεμιζοντας την πλατεια ταξιμ με δικες του φωτογραφιες, ενώ επετρεψε να κατασκευαστουν μαρμαρινα αγαλματα των κυριοτερων ηρωων της τουρκικης ιστοριας [αναμεσα τους και του χατζη Μπεκτας]

Άλλη μια καταστρατηγηση του ανεικονικου χαρακτηρα της ισλαμικης τεχνης διεπραξαν οι Οθωμανοι σουλτανοι, οι οποιοι ανεθεταν σε απιστους καλλιτεχνες [κυριως ιταλους ή γαλλους[ να τους φιλοτεχνουν τα πορτραιτα τους, μπας και η ιστορια λησμονησει τη μεγαλωσυνη τους.

Την ιδια ακριβως αμετροεπεια επεδειξε και ο Σανταμ Χουσεϊν, που αν και ορθοδοξος μουσουλμανος, δεν το ειχε σε τιποτα να αναρτησει πορτραιτα του ακομα και στις τουαλετες των ξενοδοχειων της Βαγδατης.

Οι πιο κακοπιστοι από τους εχθρους του ισχυριζονται ότι μ’ αυτά και μ’ αυτά, το εφαγε το κεφαλακι του.

Ακριβως εξαιτιας αυτης της απαγορευσης να απεικονισουν το ανθρωπινο σωμα, οι μουσουλμανοι εικαστικοι καλλιτεχνες διοχετευσαν το ταλεντο τους σε άλλες μορφες τεχνης, όπως η διακοσμητικη, η υαλουργια, η καλλιγραφια, η ξυλογλυπτικη ή η κηποτεχνια.

Οι τουριστες που επισκεπτονται σημερα τις ισλαμικες χωρες, στεκονται να θαυμασουν τα εξαιρετικα πορσελανινα πλακακια στο μπλε τζαμι ή τα αραβουργηματα της Κοϊμπρα ή τις ενσφηνωμενες πετρες στα μαρμαρα του Τατζ Μαχαλ, ενώ οι κυριες τους απολαμβανουν με κρυφη ζηλεια τα περιτεχνα ξυλογλυπτα κασελακια, οπου οι χανουμισες του Τοπ Καπι αποθηκευαν τα κοσμηματα τους.

Η εποχη του Σουλεϊμαν του Μεγαλοπρεπους αποτελει μια από τις κορυφαιες στιγμες στην πορεια της ισλαμικης τεχνης.

Ο μεγαλος σουλτανος ευτυχησε να εχει στην υπηρεσια του έναν από τους πιο ιδιοφυεις δημιουργους στον τομεα της αρχιτεκτονικης, τον Σιναν.

Ο Σιναν, του εχτισε μερικα από τα λαμπροτερα κτιρια, που σημερα κοσμουν την Ισταμπουλ, όπως το μπλε τζαμι, το τεμενος του Σουλεϊμαν και τα λουτρα της Ρωξελανης.
Αξιζει να πω εδώ ότι το μπλε τζαμι, που μαζι με την Αγια Σοφια και το Τοπ Καπι αποτελουν τα σπουδαιοτερα αξιοθεατα της Πολης, ελαβε το ονομα του από τα εξαιρετικα μπλε πλακακια, τα οποια κατασκευαζονται ακομα στο Ιζνικ της Τουρκιας [τη Νικαια των βυζαντινων]

Ιδιαιτερη θεση κατεχει στην ιστορια της Ισλαμικης τεχνης η ποιηση.

Στον καιρο των Οθωμανων σχεδον ολοι οι σπουδαιοι σπαχηδες, δηλαδη οι πρωτοκλασατοι πολεμαρχοι των σουλτανων, ησαν ταυτοχρονα και ποιητες.

Ο ιδιος ο Μωαμεθ ο Πορθητης εγραφε στιχους, μερικους εκ των οποιων απηγγειλε όταν πρωτοεισηλθε στον κατακτημενο και λεηλατημενο ναο της Αγιας Σοφιας.

Ο Τζελαλαντιν Ρουμι και ο Ομαρ Καγιαμ είναι δυο από τα μεγαλυτερα ονοματα της ισλαμικης ποιησης, που τα εργα τους διαβαζονται ακομα και σημερα.

Οι μεγαλοι χαλιφες, όπως και οι οσμανληδες σουλτανοι, δεν τσιγκουνευτηκαν ποτε σε δωρα και σε προνομια, προς τους ευνοουμενους ποιητες τους, παροτι η ισλαμικη ποιηση είναι κατά κανονα λεπτεπιλεπτη και συναισθηματικη, αποφευγοντας το επικο στοιχειο, που θα περιμενε κανεις ότι θα ταιριαζε σε τετοιους πολεμιστες.  

Ακομα πιο γοητευτικη είναι η σχεδον συγκρουσιακη προσωπικοτητα των παραδοσιακων πολεμαρχων του Ισλαμ, οι οποιοι εδειχναν να συνδυαζουν ενα εξαιρετικα λεπτο γουστο και μια αγριοτητα ανευ προηγουμενου.

Οι Οθωμανοι σπαχηδες, όπως και ο ιδιος ο Μωαμεθ ο Πορθητης, λατρευαν τις τουλιπες [που είναι και το αγαπημενο λουλουδι των Τουρκων] όπως και ο αιμοσταγης τουρκομογγολος κατακτητης Μπαμπερ, ο οποιος εξετεινε την κυριαρχια του Ισλαμ, ως την Ινδια και θεωρειται ο ιδρυτης της Ινδομογγολικης δυναστειας.

Ο Μπαμπερ μαλιστα που στα δεκατεσσερα χρονια του βρεθηκε επικεφαλης μιας ορδης τουρκομογγολων καβαλλαρηδων και ισοπεδωσε μια μικρη πολη, είναι ταυτοχρονα ο συγγραφεας ενός βιβλιου για τα ειδη της τουλιπας που φυονται στο Αφγανισταν!

Ο περιφημος βεζυρης Ιμπραημ, ο οποιος δεν δισταζε να σφαξει με τα ιδια του τα χερια Ελληνες επαναστατες, διοργανωνε κάθε χρονο τη μεγαλη γιορτη της τουλιπας, στο μεγαρο του στην Κωνσταντινουπολη, φωτιζοντας τους κηπους του με χιλιαδες αναμενα κερια. Η γιορτη αυτή καθιερωθηκε μαλιστα κάθε χρονο, στην ανθοφορια της τουλιπας, με τον τιτλο λαλε τσεραγανι, που σημαινει ακριβως η φωταγωγια της τουλιπας.

Τα κερακια που αναβονται στους κηπους των πιστων φωτιζουν σχεδον ολο το μηκος του Βοσπορου.

Η σημερινη πολιτισμικη κατασταση του Ισλαμικου κοσμου

Η λαμπρη παραδοση αυτου του συναρπαστικου συνδυασμου καλλιτεχνικης ιδιοσυγκρασιας και βαρβαροτητας, που χαρακτηριζε το Ισλαμ στον καιρο των αββασιδων ή των Οθωμανων σουλτανων, δεν είναι διολου βεβαιο ότι συνεχιστηκε στους σημερινους διαδοχους τους.

Αντιθετως, φαινεται ότι το σημερινο Ισλαμ κυριαρχειται από σκετη βαρβαροτητα τυπου Σανταμ ή Χομεϊνι, οι δε πολεμαρχοι της Χαμας ή των αδελφων μουσουλμανων, εχουν τοση σχεση με τις κομψες φρασεις του Ομαρ Καγιαμ, οση και οι δικοι μας πολιτικοι με την εντιμοτητα.

Αν, για παραδειγμα, συγκρινει κανεις την πολιτισμικη κατασταση του σημερινου Πακισταν, με την εποχη του μεγαλου Ακμπαρ, του πιο εξεχοντος από τους βασιλεις της ινδομογγολικης δυναστειας, που πνευματικοι κληρονομοι του είναι οι Ινδοι μουσουλμανοι του Πακισταν, θα καταλαβει πολλα.

Το Τατζ Μαχαλ, το πιο γνωστο από τα μνημεια της Ινδιας, δεν είναι δημιουργημα των ινδουϊστων Ινδων αλλα του μογγολου μουσουλμανου Σαχ Τζιχαν, εγγονου του Ακμπαρ και αποτελει μνημειο της ισλαμικης τεχνης.

Πακισταν θα πει η Γη των αγνων και ως συγχρονο κρατος δημιουργηθηκε μολις στα μεσα του 20^ου αιωνα, όταν οι Ινδοι μουσουλμανοι απαιτησαν και τα καταφεραν να διαχωριστουν από τους ινδουϊστες Ινδους, παραβλεποντας την πολιτικη διαθηκη του Γκαντι, που οραματιζονταν μια ενιαια Ινδια.

Η μουσουλμανικη πιστη όμως διαδοθηκε στην Ινδια κυριως από τουρκομογγολους κατακτητες, με πρωτον τον Μπαμπερ και εδραιωθηκε από τον μεγαλο Ακμπαρ, ο οποιος αντιλαμβανονταν το μεγεθος του ινδουϊστικου ινδικου πολιτισμου και προσπαθησε να δημιουργησει μια γονιμη μειξη μεταξυ ινδουϊστων και μουσουλμανων, παιρνοντας ο ιδιος για γυναικα του μιαν Ινδη και οριζοντας ως βεζυρη του, επισης έναν Ινδο.

Από αυτή τη ρωμαλεα γεννια των ινδομογγολων σουλτανων προεκυψε ο εξαιρετικος πολιτισμος της ινδομογγολικης δυναστειας, που τα κυριοτερα μνημεια του είναι σημερα η πολη της Ακρας και το Τατζ Μαχαλ.

Ωστοσο και παρα τη βαρεια πολιτισμικη κληρονομια του, κανεις δεν θα ελεγε ότι το σημερνο Πακισταν είναι ένα κρατος που παραγει πολιτισμο.

Όπως δεν θα το ελεγε και για το Ιραν, το οποιο κληρονομησε την εξισου αστραφτερη πολιτισμικη παραδοση της Περσιας.

Αυτό που μαλλον συμβαινει είναι ότι οι ισλαμικες χωρες, μετα το τελος της ιμπεριαλιστικης επεκτασης τους και την εμφανιση των ιδεων του διαφωτισμου, που με τη σειρα τους συνεβαλαν στη γεννηση του εθνους/κρατους, εισηλθαν σε μια μακρα περιοδο πολιτισμικης υστερησης.

Αλλωστε οι περισσοτερες από αυτές, όπως η Σαουδικη Αραβια και τα αραβικα εμιρατα του κολπου, καθως και ολες οι χωρες της βορειου Αφρικης, μεχρι τουλαχιστον τις αρχες του 20^ου αιωνα ησαν υποταγμενες στους Τουρκους ή στους Γαλλους ή στους πανταχου παροντες Εγγλεζους .

Ο Λωρενς της Αραβιας, που ξεσηκωσε ουσιαστικα τους αραβες εναντιον των Τουρκων, συναντησε την πεισματικη αντιδραση τοπικων φυλαρχων, που φαινονταν να βρισκονται πολύ μακρια από την πολιτισμικη αιγλη του χαλιφατου των Ομμεϋαδων και που κυριως ζουσαν από την κτηνοτροφια και το πλιατσικο, όπως οι τωρινοι βεδουίνοι.

Η οπισθοδρομηση του ισλαμικου πολιτισμου εναντι της ευρωπαϊκης πολιτισμικης εξαρσης των αρχων του 20^ου αιωνα, στη διαρκεια του οποιου εκφραστηκαν τα νεα κινηματα του μοντερνισμου, του ορθολογισμου, της αμφισβητησης των κατεστημενων μοντελων και της σεξουαλικης απελευθερωσης, συνεβαλε ώστε να αναπτυχθει ένα ειδος πολιτισμικου πλανητικου επαρχιωτισμου στις ισλαμικες χωρες.

Στο σημερινο Ισλαμ, στο οποιο όπως θα δουμε στη συνεχεια δεν εχει ληξει ακομα η συγκρουση μεταξυ υπερεθνικης θρησκευτικης πιστης και κοσμικου εθνους/κρατους, η κυριαρχη αντιληψη που διαμορφωνει τις συλλογικες φαντασιωσεις, θελει τη δυση στο ρολο του κακου δρακου, η οποια καραδοκει για να ξεγελασει τους πιστους του Αλλαχ.

Η πολιτισμικη κατασταση των απανταχου της γης μουσουλμανων, κυριαρχειται από την καχυποψια του επαρχιωτη, ο οποιος ζηλευει μεν τη ζωη των πολεων αλλα οντας ξενος και απομονωμενος μεσα στην πολυβουη αγορα τους, αναπτυσσει ισχυρους μηχανισμους αμυνας, εξιδανικευοντας τον δικο του παραδοσιακο τροπο ζωης, τον οποιο βλεπει διαρκως να κινδυνευει από τις επιδρομες των απιστων.

Οι πνευματικοι καθοδηγητες των μουσουλμανων, δεν νοιαζονται πλεον να παραγουν υψηλης σταθμης νομοθεσια, συνδυαζοντας διδαγματα από διαφορετικου τυπου κουλτουρες, όπως επραξε ο Αλ Μαϊμουν, ο Χαρουν Αλ Ρασιντ και ο Ακμπαρ, αλλα αντιθετως περιχαρακωνονται πισω από τα στεγανα και τις βεβαιοτητες του Κορανιου και κηρυττουν μια πορεια προς τα πισω ολοταχως, προς την εφαρμογη της σαρια και του νομου των μουφτηδων/

Οι αδελφοι μουσουλμανοι που ξεσηκωσαν τον κοσμακη στην Τυνησια, στην Αιγυπτο και στη Συρια, προταγμα τους εχουν την επιστροφη στην αγνοτητα του ιερου νομου και οραμα τους εχουν την ανασυσταση του χαλιφατου, με πρωτον χαλιφη καποιον από τους ημιπαρανοϊκους μουλαδες των ταλιμπαν, οι οποιοι προσφατως εσφαξαν δεκαεπτα ατομα σε καποιο χωριο του Αφγανισταν, επειδη χορευαν αναμεικτα ανδρες με γυναικες!

Ωστοσο ο πλανητικος επαρχιωτισμος και η συμπλεγματικη αλαζονεια που χαρακτηριζουν το συγχρονο Ισλαμ, ενισχυονται ποικιλοτροπως και από τον μαζικο επαρχιωτισμο της δυσης, οπου οι πολιτικα συμφερουσες φορμες της πολυπολιτισμικοτητας και του αντιρατσισμου, εχουν καταφερει να επιβαλουν την απολυτη ισοπεδωση στην αξιολογηση και την κριτικη των διαφορετικων πολιτισμων, εξισωνοντας τις λυσασμενες κραυγες των μουλαδων, με τους ινδιανικους υμνους, λες και είναι λογικο κάθε ειδους ανθρωπινη δραστηριοτητα μπορει να απαλλασσεται από την κριτικη ή την αξιολογηση επειδη και μονον πηγαζει από μια ιδιαιτερη κουλτουρα.

Ακομα χειροτερα, η μουσουλμανικη μισαλοδοξια και οι προσεκτικα καλυμενες ιμπεριαλιστικες βλεψεις των αγιατολλαχ, που αδημονουν να αποκτησουν την πυρηνικη βομβα, φαινεται ότι  περνανε απαρατηρητες από τη μεγαλη πλειοψηφια της ευρωπαϊκης μεσσαιας ταξης.
Θα ελεγα μαλιστα ότι στην ευρωπαίκη κοινη γνωμη εμφανιζεται μια σχεδον ψυχωτικη γοητεια προς το Ισλαμ, σε βαθμο που οι ολοενα μεγαλυτερες θηριωδιες των φανατικων του, να το καμουν ακομα πιο ελκυστικο.

Η αναλυση όμως του γιατι συμβαινει αυτό, είναι ζητημα που αξιζει να εξεταστει χωριστα, σε καποιο άλλο κειμενο -  και αυτό σκοπευω να πραξω…

  

Η συγκρουση του υπερεθνικου ισλαμ με το εθνος/κρατος

Όπως και στον χριστιανικο κοσμο, η εποχη των μεγαλων αυτοκρατοριων χαρακτηριστηκε από την απολυτη πρωτοκαθεδρια της πιστης, εναντι του οποιου αλλου προσδιορισμου [εθνοτικου, φυλετικου ή κοινωνικου]

Οι οσμανληδες σουλτανοι της Ισταμπουλ εξουσιαζαν πολλες διαφορετικες εθνοτητες [ελληνες, εβραιους, αραβες, αρμενιους, ποντιους, καππαδοκες, σερβους, βουλγαρους, ρουμανους κ.λπ.] και το βασικο διακριτικο του πολιτη πρωτης ταξεως ηταν το αν ανηκε στους πιστους του Προφητη ή στους απιστους [για το Ισλαμ, όπως και για τον Χριστιανισμο, δεν υφιστανται ενδιαμεσες καταστασεις]

Οι χριστιανοι ή οι εβραιοι ή οι ζωροαστριστες θεωρουνταν πολιτες δευτερας κατηγοριας, ωστοσο και παλι ο προσδιορισμος τους γινονταν με βαση την πιστη τους, ενω τα δικαιωματα τους διασφαλιζονταν μεσω της δικης τους εκκλησιας.

Το αν ησουν δηλαδη ελληνας ή αρμενιος, ελαχιστα μετρουσε απεναντι στην οθωμανικη εξουσια. Αυτό που σου εξασφαλιζε καποια δικαιωματα ως πολιτη εναντι του μουφτη, του γενιτσαρου ή του πασα, ηταν το αν ανηκες στη δικαιοδοσια του ορθοδοξου πατριαρχη της Πολης ή στη δικαιοδοσια του πάπα.

Η καταρρευση των αυτοκρατοριων και η αναδυση των εθνων/κρατων αλλαξαν ριζικα τα πραγματα.

Τα κρατη που γεννηθηκαν στις αλλοτε αυτοκρατορικες κτησεις των Αββασιδων ή των Οσμανληδων, προσπαθησαν να περιορισουν την κυριαρχια της σαρια, μετατοπιζοντας τα κεντρα βαρους της εξουσιας τους σε ευρωπαϊκες δομες, απαλλαγμενες από τη σκια του ισλαμικου νομου.

Στις ισλαμικες χωρες όμως, σε αντιθεση με τις χριστιανικες, αυτή η προσπαθεια δεν επετυχε πληρως.

Το πιο επιτυχημενο μοντελο πληρους μετατροπης πρωην ισλαμικης αυτοκρατοριας σε κοσμικο εθνος/κρατος, είναι η Τουρκια.

Η Τουρκια του Κεμαλ

Ο Κεμαλ Ατατουρκ είναι ισως, μαζι με τον Βισμαρκ οι πιο επιτυχημενοι μεταρρυθμιστες της νεωτερης ιστοριας.

Για να αντιληφθει κανεις τις δυσκολιες αλλα και το ευρος της προσπαθειας του Κεμαλ, να μετατρεψει τα απομειναρια της παλαιας οθωμανικης αυτοκρατοριας, σε ένα ευρωπαϊκο εθνος/κρατος, αξιζει να αφηγηθω εδώ μια πολύ χαριτωμενη ιστορια.

Όταν ο Μουσταφα Κεμαλ εδιωξε τους ελληνικους πληθυσμους από τη Μικρα Ασια και ταυτοχρονα ξωπεταξε τον σουλτανο από την εξουσια, εγκαθιδρυοντας ένα κατεπιφασιν δημοκρατικο κρατος, που στηριζονταν στον στρατο αλλα και στην προσωπικη του ακτινοβολια, αποφασισε να εξευρωπαϊσει μια κι εξω τη χωρα του, εφαρμοζοντας ουσιαστικα μια πολιτικη του σοκ.
Ανετρεψε εν μια νυκτι τα παντα!
Αλλαξε το ισλαμικο ημερολογιο με το ευρωπαϊκο, κατηργησε την αργια της Παρασκευης, επιβαλλοντας ως ημερα αργιας την Κυριακη, απαγορευσε ρητως και δια ροπαλου τη λειτουργια των ιεροδιδασκαλειων και εκλεισε τους τεκεδες των σουφικων ταγματων.
Παραλληλα ξεκινησε μιαν ανευ προηγουμενου προπαγανδιστικη εκστρατεια, για να πεισει τους ετεροκλητους πληθυσμους της πρωην οθωμανικης αυτοκρατοριας ότι ησαν ολοι τουρκοι [ή εστω οτι θα επρεπε να αυτοπροσδιοριζονται ως τουρκοι]
Κι αυτό σε μια αχανη χωρα, οπου ειχαν μαθει να συμβιωνουν ειρηνικα ελληνες, ποντιοι, γιουρουκοι, τουρκοι, αρμενιοι, περσες, κουρδοι, οθωμανοι, ταταροι και ένα σωρο άλλες φυλες!

Στην προσπαθεια του λοιπον ο Κεμαλ να δημιουργησει ένα εθνος.κρατος με εθνικη ομοιογενεια, διεταξε να αλλαξουν απαντες οι κατοικοι της νεοσυστατης Τουρκιας, τα επωνυμα τους!
Επιτρεπονταν μονον ονοματα με τουρκικη ριζα και απορριπτονταν οσα ειχαν ελληνικη, περσικη, αρμενικη κ.λπ.καταγωγη. Ο ιδιος αλλαξε επισημα το επωνυμο του, ενωπιον της τουρκικης βουλης και μετωνομαστηκε Ατατουρκ, που σημαινει: Ο Πατερας των τουρκων.
Το μεγαλυτερο μερος της Ανατολιας όμως κατοικουνταν από αγραμματους ανθρωπους, οι οποιοι δεν ειχαν ιδεα τι παναπει τουρκικη ή περσικη ριζα. Οι δημοτικοι υπαλληλοι επισης, που ανελαβαν να καταχωρησουν τα νεα επωνυμα, ησαν το ιδιο ασχετοι με τους δημοτες τους στην ετυμολογια των λεξεων, με συνεπεια να προκυψει ενας γλωσσολογικος και κοινωνικος χαμος.

Οι φουκαραδες που εφταναν κατατρομαγμενοι στα κατά τοπους ληξιαρχεια, δεν ηξεραν τι ονομα θα επρεπε να διαλεξουν και πολλοι από αυτους αδυνατουσαν να καταλαβουν για ποιο λογο δεν επρεπε να χρησιμοποιουν πια τα παρατσουκλια με τα οποια τους ηξεραν ολοι στο χωριο τους.
Για να ξεμπερδευουν με αυτή τη χαωδη κατασταση, πολλοι υπαλληλοι, απεδιδαν οι ιδιοι ένα τουρκικο ονομα στους ενδιαφερομενους.
Η λεξη «γκιουναϊντιν» λοιπον, στα τουρκικα θα πει: «καλημερα»
Όταν εβλεπαν να μπαινει στο ληξιαρχειο κανενας αγραμματος γιουρουκος και να τραυλιζει δειλα: καλημερα [γκιουναϊντιν], τον κατεγραφαν ως Γκιουναϊντιν και ξεμπερδευαν.
Το επωνυμο Γκιουναϊντιν είναι σημερα το πιο διαδεομενο επωνυμο στην ασιατικη Τουρκια!  

Εν παση περιπτωσει, η πολιτικη του Κεμαλ Αττατουρκ απεδειχθη αποτελεσματικη σε γενικες γραμμες.
Η Τουρκια μεταμορφωθηκε σε ένα «κοσμικο» εθνος/κρατος, σχεδον ευρωπαϊκου τυπου, οπου η σαρια και οι μουλαδες δεν εχουν  κανενα δικαιωμα στις ζωες των πολιτων, ενώ θεματοφυλακας της Κεμαλικης κληρονομιας αυτοπροσδιοριστηκε ο τουρκικος στρατος. 

Η εποχη της παγκοσμιοποιησης και η αναδυση του ισλαμικου φονταμενταλισμου επεφερε όμως σημαντικες αλλαγες στα κοινωνικα στρωματα της συγχρονης Τουρκιας.
Οι ισλαμιστες αποτελουν τωρα ένα μεγαλο κομματι του τουρκικου λαου και, ισως αν δεν υπηρχε το αναχωμα του στρατου και της μεσσαιας ταξης, να ειχανε ηδη μετατρεψει την Τουρκια σε μια θεοκρατια τυπου Χομεϊνι. 
Η τουρκικη κοινωνια είναι διαιρεμενη και μπορει να το δει κανεις αμεσως, στους δρομους της Ισρταμπουλ, οπου νεαρες κοπελες ντυμενες όπως ολες οι συνομηλικες τους στην Ευρωπη, βαδιζουνε πλαϊ σε χαμηλοθωρουσες μουσουλμανες που φορουν φερετζε.

Η Μερβε Καβακτσι, γιατρος στο επαγγελμα και ιδιαιτερα μορφωμενη γυναικα, εδωκε μαχες τα προηγουμενα χρονια, για να εχει το δικαιωμα να παρισταται στις συνεδριασεις της τουρκικης βουλης, φορωντας την παραδοσιακη ισλαμικη μαντιλα και το γιασμακι στο προσωπο της!
Εξισου λυσαλεα ηταν και η προσπαθεια των ισλαμιστων να ξανανοιξουνε οι τεκεδες των σουφικων ταγματων, όπως ο περιφημος τεκες των μεβλεβηδων στον γαλατα, οπου συρρεουν χιλιαδες τουριστες για να παρακολουθησουν τις παραστασεις του κυκλικου χορου των μεβλεβι δερβισηδων.

Η συγκρουση μεταξυ ισλαμιστων και κεμαλιστων βρισκεται σε εξελιξη στην Τουρκια και δυσκολα μπορει να προδικασει κανεις το αποτελεσμα…

Η συγκρουση του Ισλαμ με το εθνοςκρατος στις άλλες μουσουλμανικες χωρες.

Δεν ηταν μονον η Τουρκια στην οποια εγινε προσπαθεια να μετατραπουν τα ισλαμικα θεοκρατικα καθεστωτα, σε κοσμικα εθνη/κρατη.
Ο πρωην σαχης του Ιραν Ρεζα Παχλεβι δοκιμασε να μετατρεψει τη χωρα του σε συγχρονο ευρωπαϊκο κρατος, ωστοσο τα μεσα που χρησιμοποιησε ητανε τοσο βαρβαρα [φρικαλεα βασανιστηρια, απολυτος ελεγχος του τυπου, φυλακες, δολοφονιες, εκτοπισεις] ώστε ανετραπη ως στυγνος δικτατορας και την εξουσια ανελαβε ο αγιατολαχ Χομεϊνι, του οποιου διαδοχος είναι ο σημερινος ισλαμιστης προεδρος του Ιραν.
Το ιδιο μισος κατά του προσωπου του συγκεντρωσε και ο Χοσνι Μουμπαρακ, ο οποιος ως γνωστον ανετραπη κατά τη διαρκεια της λεγομενης αραβικης ανοιξης και αντικατασταθηκε απο τον σημερινο ισλαμιστη προεδρο της Αιγυπτου.

Η τωρινη συγκρουση που εξελισσεται στη Συρια, στοχευει στην ανατροπη ενός ακομα δικτατορα, ο οποιος προσπαθησε επισης να μεταμορφωσει τη χωρα του σε ένα κοσμικο κρατος, χρησιμοποιωντας όμως μεθοδους που θα τις ζηλευε και ο πιο πορωμενος βασανιστης της Ιερας Εξετασεως.
Το πιθανοτερο είναι να ανατραπει καποια στιγμη και ο υιος του Ασαντ και να επικρατησει στη Συρια ένα ισλαμικο καθεστως, παρομοιο με τα ισλαμικα καθεστωτα της Αλγεριας, της Αιγυπτου ή του Ιραν.

Όταν συμβει αυτό, το λεγομενο Ισλαμικο τοξο θα εχει απλωσει την κυριαρχια του σε ένα γεωγραφικο τοξο, που περιβαλλει από ανατολας και νοτο την Ευρωπη, αλλαζοντας ριζικα τα γεωπολιτικα δεδομενα της Μεσογειου.
Ο αμερικανικος και ο ρωσικος στολος δεν βρισκονται τυχαια αυτή τη στιγμη στην ανατολικη μεσογειο, ουτε φυσικα είναι τυχαια η αμεση εμπλοκη της Τουρκιας, στο πλευρο των επαναστατων κατά του Ασαντ.
Η αιματοβαμενη συζητηση για την ανασυσταση του χαλιφατου, που ξεκινησε στον καιρο μας από τον Μπιν Λαντεν, μολις τωρα διανυει τα πρωτα της σταδια.
Θα δουμε πολύ αιμα και πολλους λαους να πυρπολουνται, στο ονομα της επεκτασης του Ισλαμ και της επανακατακτησης της νοτιοανατολικης ευρωπης, υπο την μελλοντικη εξουσια του αρχηγου των πιστων, του μεγαλου χαλιφη [οποιος και αν θα είναι]

Με πρωτη απ ολες, τη χωρα μας, οπου μεσω των τουρκων ανθρωποδιακινητων προετοιμαζεται αργα και συστηματικα το μεγαλο προγεφυρωμα του Ισλαμ, στην Ευρωπη.

Μαθημενοι πια να ειμαστε θεατες της ιδιας μας της ζωης, γινομαστε και θεατες των πεπραγμενων της ανθρωποτητας.

Και αναμενουμε σιωπηλοι σαν ολους τους κομπαρσους πως θα τελειωσει ο αγνωστος σκηνοθετης μας το εργο, στο οποιο εμεις απλως αποτελουμε το φοντο…

Η ανθρωπογεωγραφια του συγχρονου ισλαμ

Δυστυχως για την ανθρωποτητα, η σημερνη κατασταση στις πιο σημαντικες από τις μουσουλμανικες χωρες, δεν φαινεται να είναι διολου σταθερη. Αντιθετως, ο ισλαμικος κοσμος βραζει σε ένα ευφλεκτο κραμα θρησκευτικων και πολιτικων αντιθεσεων, που το πιο κραυγαλεο τους αποτελεσμα είναι η λεγομενη «αραβικη ανοιξη»
Μια πολύ προχειρη ματια στην ανθρωπογεωγραφια του ισλαμ, όπως τουλαχιστον διαμορφωνεται, μετα την πτωση των κοσμικων καθεστωτων του Ιραν, της Τυνησιας, της Αιγυπτου και την αμφιβολη ισορροπια της Συριας, δινει μια εικονα ρευστη και ακρως επικινδυνη.

Ιραν

Αυτό που ονομαζουμε σημερα κρατος του Ιραν περιλαμβανει το μεγαλυτερο κομματι της αρχαιας Περσιας, καθως και ένα τμημα του αρχαιου πολιτισμου των Ασσυριων.
Η συντριπτικη πλειοψηφια των Ιρανων μουσουλμανων είναι σιϊτες, πραγμα που τους καθιστα εκ των προτερων φανατικους εχθρους των σαουδαραβων ή των ιρακινων σουνιτων.
Το καθεστως είναι απολυτως θεοκρατικο και η σαρια εφαρμοζεται με αυστηροτητα, από τους αγιατολλαχ, οι οποιοι εχουν τον τροπο τους να φανατιζουν τους οχλους, κατά των πλεον μισητων τους εχθρων – των Εβραιων, των Αμερικανων και των σουνιτων.

Ενδιαφερον παρουσιαζει επισης και το γεγονος, ότι οι περσες μουσουλμανοι αυτοπροσδιοριζονται ως οι πνευματικη ιντελικεντσια του Ισλαμ, επειδη θεωρουν τους εαυτους τους κληρονομους των μεγαλων αρχαιων πολιτισμων της Περσιας και των Ασσυριων.
Κι είναι αληθεια ότι στο σιϊτικο Ισλαμ του Ιραν, υφιστανται σημαντικες διαφοροποιησεις σε καλλιτεχνικο και πνευματικο επιπεδο, σε σχεση με το αμιγως αραβικο σουνιτικο ισλαμ.

Η περσικη μικρογραφια είναι ισως η μονη μορφη ισλαμικης τεχνης, οπου επιτρεπεται να εικονιζεται το ανθρωπινο σωμα και το ανθρωπινο προσωπο.
Το πιο τρομακτικο της ολης ιστοριας είναι ότι οι Ιρανοι αγιατολλαχ φαινεται να εχουν τη δυναμη [και τον τροπο] να κατασκευασουν την πυρηνικη βομβα, πραγμα που αποτελει εδω και δεκαετιες αμετακινητο στοχο τους. Σε περιπτωση που τα καταφερουν να ξεπερασουν τα εμποδια που τους βαζουν οι Εβραιοι και οι Δυτικοι και φτασουν να εχουν  στα χερια τους ένα πυρηνικο οπλοστασιο, το μονο που θα μπορει να πει κανεις πια, θα είναι: τρεχατε ποδαρακια μου, να μην σας χεσει ο κωλος μου…

Ιρακ

Οσον καιρο διαφεντευε το Ιρακ ο Σανταμ Χουσεϊν, υπηρχε  μια ισορροπια του τρομου, οπου η σουνιτικη μειοψηφια [στην οποια ανηκε και ο ιδιος] εξουσιαζε
τη σιϊτικη πλειοψηφια, δια πυρος και σιδηρου.
Η επεμβαση των Αμερικανων και η εκθρονιση του παρανοϊκου δικτατορα [αν και με τα μουσουλμανικα μετρα, ο Σανταμ ηταν μαλλον ενας μετριοπαθης φονιας] ανετρεψε τις ισορροπιες.

Την παρουσα στιγμη, η σιϊτικη πλειοψηφια εχει παρει το πανω χερι αλλα αυτό δυσκολευει ιδιαιτερα τους Αμερικανους, διοτι οι σιϊτες του Ιρακ, φαινονται να προσεγγιζουν τους σιϊτες του Ιραν, κατι που μαλλον εγκυμονει σημαντικους κινδυνους…

Σαουδικη αραβια

Προκειται για αμιγως σουνιτικη χωρα, που μεχρι σημερα θεωρειται ο πιο σταθερος συμμαχος της δυσης.

Ωστοσο η ρευστοτητα στον ισλαμικο κοσμο και ο ισλαμικος φονταμενταλισμος που εξαπλωνεται ραγδαια, δεν αφηνουν και πολλα περιθωρια στους δυτικους, για να θεωρουν τους σαουδαραβες δεδομενους.
Αλλωστε κανενας δεν πρεπει να ξεχνα ότι ο Μπιν Λαντεν ηταν σαουδαραβας.

Βορεια Αφρικη και Συρια

Μετα την πτωση των καθεστωτων του Κανταφι και του Μουμπαρακ, ουσιαστικα ολες οι μουσουλμανικες χωρες της βορειου αφρικης  [με μια αμφιβολη εξαιρεση για το Μαροκο] ελεγχονται από τους φονταμενταλιστες των αδελφων μουσουλμανων.

Η πλειοψηφια των μουσουλμανων στις χωρες αυτές είναι σουνιτικη, ωστοσο αυτό δεν σημαινει ότι προκειται για λιγοτερο φανατικους από τους σιϊτες του Ιραν.
Το ιδιο συμβαινει και στη Συρια, οπου η σουνιτικη πλειοψηφια εχει εξεγερθει κατά του κοσμικου καθεστωτος του υιου Ασαντ [σημειωτεον ότι η οικογενεια Ασαντ ανηκει στην μειοψηφια των αλεβιτων, που για τους σουνιτες μουσουλμανους είναι ακομα πιο μισητοι από ότι οι σιϊτες]

Όταν [και αν] οι αδελφοι μουσουλμανοι κατορθωσουν να ριξουν και το κοσμικο καθεστως της Συριας, τοτε θα μιλαμε ξεκαθαρα για ένα ισλαμικο τοξο, που η τεντωμενη χορδη του θα σημαδευει κατευθειαν την καρδια της Ευρωπης…

 
Η επεκτατικοτητα του Ισλαμ – Το συνδρομο του γαζη και η φαντασιωση του ισλαμικου παραδεισου

Με το Ισλαμ, δεν παιζει κανεις. Οποιος το εκαμε, εφαγε  το κεφαλι του.
Και δεν είναι μοναχα η πικρη εμπειρια των Αμερικανων, που θρηνησαν νεκρους μεσα στην ιδια τους τη χωρα, μισον αιωνα μετα το Περλ Χαρμπορ – είναι προπαντων η αιματοβαμενη ιστορια της επεκτατικοτητας του Ισλαμ, που μπορει μεν να σταματησε την προς δυσμας επεκταση του μπροστα στα τειχη της Βιεννης αλλα που δεν επαψε ποτε να θετει ως πρωταρχικο στοχο των φανατικων του οπαδων, τη λυσαλεα μαχη για τη διαδοση της πιστης.

Το γεγονος ότι οι μουσουλμανοι σεϊχηδες εχουν την πνευματικη ισχυ να βρισκουν στην εποχη μας ανθρωπους ετοιμους να μετατραπουν σε ζωντανες βομβες και να πανε να ανατιναχτουν για τη δοξα του Προφητη, αρκει για να καμει τους σκεπτομενους ανθρωπους της δυσης [πλην των ψηφοφορων της αριστερας βεβαιως-βεβαιως] να ζυγιζουν πολύ προσεκτικα τη σταση τους απεναντι στο Ισλαμ και στους μουσουλμανους.

Η επεκτατικοτητα του Ισλαμ είναι εγγενες στοιχειο της αντιληψης τους για τη ζωη, που απορρεει κατευθειαν από την πιστη τους στο Κορανι.
Ουδεμια συγκρισις μπορει να γινει μεταξυ χριστιανικου και ισλαμικου φανατισμου, στις μερες μας.

Ο Χριστιανισμος εχει χασει πια την πνευματικη του αιγλη και το πολύ να συγκινει τους ανθρωπους που αναμενουν από τους αγιους του, καποιο θαυμα. Η Ευρωπη βρισκεται πολύ μακρια από την εποχη των σταυροφοριων, οπου οι παπες εταζαν αφεση αμαρτιων σε οσους συμμετειχαν στις εκστρατειες για την ανακαταληψη των αγιων τοπων.

Τουναντιον το Ισλαμ διατηρει στο ακεραιο την πνευματικη δυναμη, για να στρατολογει αποφασισμενους πολεμιστες, που είναι ετοιμοι να δωκουν και τη ζωη τους, στον αγωνα για τη διαδοση της μουσουλμανικης πιστης.

Για να λαβουμε μια ιδεα του τι περιπου σημαινει η Τζιχαντ, δηλαδη ο ιερος πολεμος, για έναν μουσουλμανο, πρεπει πρωτα απ΄όλα, να εννοησουμε την εννοια του γαζη και τη φαντασιωση του ισλαμικου παραδεισου.

Ο ορος «γαζης» εχει την ιδια σημασια σε ολες τις μουσουλμανικες γλωσσες και σε ολες τις μουσουλμανικες δοξασιες, ειτε προκειται για αλεβιτες, ειτε προκειται για σουνιτες.

Γαζης είναι ο πολεμιστης που μαχεται για τη διαδοση της πιστης στον Προφητη.

Οι γαζηδες δεν είναι απλως οι στρατιωτες ενός εθνους/κρατους, όπως θα το αντιλαμβανομαστε εδώ στη δυση.

Γαζης μπορει να γινει τοσο ενας Τουρκος, οσο και ενας Κουρδος και παρα τις διαφορες που τους χωριζουν, στο πεδιο της μαχης θα αλληλοϋποστηριζονται λυσαλεα.

Οι λαμπροι μαχητες της Αλ Καϊντα ανηκουν σε διαφορετικες εθνοτητες και μπορει να εχουν στρατολογηθει στη Σαουδαραβια, στο Πακισταν, στο Ιραν ή στην Αιγυπτο, ωστοσο ελαχιστα τους διαφοριζει η εθνικοτητα τους ή ακομα και το μουσουλμανικο δογμα στο οποιο πιστευουν. Εκεινο που μετραει γι αυτους είναι ο ιερος πολεμος, η Τζιχαντ, εναντιον των εχθρων της πιστης και είναι ετοιμοι να ακολουθησουν τις εντολες του αναγνωρισμενου τους σεϊχη, ειτε είναι  σαουδαραβας, όπως ητανε ο Μπιν Λαντεν, ειτε είναι Αφγανος, ειτε είναι Τουρκος.  

Ο πυρηνας του μουσουλμανικου φανατισμου, συμπυκνωνεται στην υπερεθνοτικη εννοια του γαζη και στη φαντασιωση του Ισλαμικου παραδεισου.

Το Κορανι οριζει ρητα ότι ο γαζης που θα πεθανει στη μαχη, παει κατευθειαν στον παραδεισο, ασχετως του ποσα κριματα εχει διαπραξει στην εως τοτε ζωη του.
Η φαντασιωτικη εικονα όμως του μουσουλμανικου παραδεισου, δεν εχει τιποτα να καμει με την  πνευματικη και μαλλον πληκτικη ιδεα της ενατενισης του Θεου, όπως την προβαρουνε οι Χριστιανοι στον δικο τους αϋλο παραδεισο.

Ο μουσουλμανικος παραδεισος είναι ενας εντελως γηινος τοπος, οπου προσφερονται οι πασης φυσεως γηϊνες και απολυτως υλικες ηδονες.

Ο πιστος που θα εχει την τυχη να τον απολαυσει, θα είναι αραχτος ολημερις και θα ακουει τις θεσπεσιες μουσικες από ουρανιες ορχηστρες, ενώ γυρω του θα του χορεουν τσιφτετελια, θεσπεσια θηλυκα.

Οι γυναικες που αναλαμβανουν να ικανοποιησουν κάθε βιτσιο του πιστου, στον μουσουλμανικο παραδεισο, ονομαζονται Ουρι και δεν είναι διολου οι ατελεις γηινες γυναικες, που πιθανον να εχουν υπερφορτωθει από ραγαδες και κυτταριτιδα.

Οι Ουρι είναι ουρανια πλασματα, τελεια στην οψη και ειδικα εκπαιδευμενα στις τεχνες της ηδονης, που μονο σκοπο της υπαρξης τους εχουν να ικανοποιουν τις σεξουαλικες ορεξεις των πιστων.

Σημειωτεον ότι στον ισλαμικο παραδεισο, δεν προβλεπεται θεση για τις αληθινες γυναικες της γης, οι οποιες ανταμειβονται για την εν ζωη πιστη τους, με αλλους τροπους [όχι παντως με αντιστοιχες ηδονες, από ουρανιους επιβητορες] ετσι ώστε να μην δημιουργουνται προστριβες και ζηλειες, που θα χαλαγαν την ησυχια των πιστων.

Οσο και αν μας φαινεται παραδοξο εδώ στη δυση, το γεγονος ότι δισεκατομμυρια ανθρωποι πιστευουν στην υπαρξη ενός τετοιου παραδεισειου τοπου, για τους μουσουλμανους είναι το ακρογωνιαιο λιθαρι των βεβαιοτητων τους και ενα πανισχυρο κινητρο για να θυσιασουνε τη ζωη τους, στον αγωνα υπερ της πιστης.

Τοσο ο χριστιανισμος, οσο και ο δυτικος ορθολογισμος, αδυνατουν να προσφερουν μια μεταφυσικη ή εστω πειστικη επικυρωση, σε  μια πραξη αυτοθυσιας, που θα γινονταν στο ονομα μιας ιδεας.

Απεναντι στον γαζη, που είναι πεπεισμενος ότι μετα τον θανατο του τον περιμενουνε οι ουρανιες ηδονες, εμεις οι δυσμοιροι δεν εχωμε να αντιπαραταξουμε παρα χλωμες απαριθμησεις στατιστικων στοιχειων και καταθετικων λογαριασμων.

Απεναντι στον πολεμιστη της Πιστης, εμεις δεν εχωμε να αντιπαραταξωμε παρα θλιβερους μισθοσυντηρητους που απλως εχουν εκπαιδευτει να χειριζονται οπλικα συστηματα.

Το κακο για μας είναι ότι οι μουλαδες των αδελφων μουσουλμανων, γνωριζουν πολύ καλα την πνευματικη μας αδυναμια.

Προφανως, την παρουσα στιγμη το Ισλαμ δεν είναι εις θεσιν να εξαπολυσει την οριστικη Τζιχαντ κατά της δυσης.
Για να συμβει αυτό θα πρεπει πρωτα οι μεγαλες μουσουλμανικες χωρες να ξεπερασουνε τις εθνικες τους διαφορες [πραγμα διολου ευκολο] και στη συνεχεια να επανασυσταθει το χαλιφατο, που θα ενωσει ολους τους μοσυσουλμανους κατω από μια αδιαφιλονικητη υπερεθνικη αρχη, που θα εχει την πνευματικη δυναμη να προσταζει στο ονομα του Προφητη.

Σε καμια όμως περιπτωση δεν προκειται να ξεσπασει ενας ανοιχτος πολεμος Ανατολης-Δυσης, με τη μορφη που τον γνωριζαμε ως τωρα στην ιστορια. Για τον απλουστατο λογο, ότι το Ισλαμ δεν θα ξεκινησει ποτε τη Τζιχαντ, αν δεν διαθετει πυρηνικο οπλοστασιο και, αν φτασει να διαθετει, τοτε ενας ανοιχτος πολεμος θα ητανε και ο τελευταιος της αθρωποτητας.

Οι μουλαδες είναι φανατικοι αλλα όχι ηλιθιοι.

Το πιθανοτερο που μπορει να συμβει στο αμεσο μελλον, είναι μια σταδιακη διεμβολυνση του Ισλαμ στα χαυνωμενα δυτικα κρατη, με ταυτοχρονη ενισχυση του υπερεθνικου ισλαμικου χαρακτηρα, που ηδη τη βλεπουμε να διενεργειται στα πλαισια της λεγομενης αραβικης ανοιξης.

Όταν οι μουσουλμανοι κατορθωσουν να αντιπαραβαλλουν στις πυρηνικες βομβες της δυσης, τις δικες τους πυρηνικες κεφαλες, πολύ πιθανον να επιβληθει μια νεα ισορροπια του τρομου, που στα στενα περιθωρια της θα επιχειρηθει η υπουλη και αθορυβη εισβολη των νεων γαζηδων στις χωρες των απιστων.
Μια προβα αυτης της αθορυβης εισβολης γινεται τωρα, στην πανταχοθεν ανοιχτη σκηνη της αποκοιμισμενης Ελλαδας.

Μαθημενοι πια να ειμαστε θεατες της ιδιας μας της ζωης, γινομαστε και θεατες των πεπραγμενων της ανθρωποτητας.

Και αναμενουμε σιωπηλοι σαν ολους τους κομπαρσους πως θα τελειωσει ο αγνωστος σκηνοθετης μας το εργο, στο οποιο εμεις απλως αποτελουμε το φοντο…